راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٤١ - میانبرهای قرب الهی

براِی نزدِیک شدن به خدا، مفِید است اما راه مِیانبرِی هم هست؛ اِین‌که وقتِی حق را شناختِیم، بِیان کنِیم. کسِی که حق را بداند اما بِیان نکند، اقرب الِی الله نخواهد شد.

«و ان كان عليه» باِید حق را بِیان کنِیم هرچند علِیه خودمان باشد. اگر حق را بدانم و نگوِیم، خودم مصداقِی از باطل مِی‌شوم.

براِی پِیمودن راه طولانِی رسِیدن به خدا، صفات عالِی و متخلّق شدن به اخلاق‌الله ، باِید اِین مِیانبرها را طِی کرد؛ ِیعنِی باِید با هواِی نفس مخالفت کرده و حق را بِیان نمود هرچند به ضرر خودمان باشد. اگر انسان به اِین قدرت معنوِی برسد، به خدا نزدِیک مِی‌شود. در ظاهر گفتن آن آسان است اما در عمل خِیلِی مشکل است که انسان حق را بگوِید و خودش را محکوم کند.

«أعملهم به وإن كان فيه كرهه»: گفتن حق مطلبِی و عمل کردن به حق، مطلبِی بالاتر است. امِیرالمومنِین ٧ مِی فرماِید: «الحقُّ أوْسَعُ الأشياءِ في التَّواصُفِ، و أضْيَقُها في التَّناصُفِ»١ ِیعنِی حقّ در توصيف و گفتار گسترده ترين چيزهاست، اما در عمل تنگ‌ترين چيزهاست؛ بنابراِین باِید به حق عمل کنِیم هرچند ناراحت مِی‌شوِیم. افراد بسِیارِی هستند که حق را مِی‌گوِیند اما به حق عمل نمِی‌کنند. اگر عمل به حق شود، به خدا نزدِیک شده و مسِیر طولانِی متلبّس شدن به صفات خدا را کوتاه‌تر طِی مِی‌کنِیم.

١ . نهج البلاغه، خطبه ٢١٦.