راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٩١ - حد اخلاص

يَجْعَلُ لِعَمَلِهِ عِنْدَ اللَّهِ قَدْراً فَيُوجِبَ بِهِ عَلَى رَبِّهِ مُكَافَأَةً بِعَمَلِهِ لِعِلْمِه ِأَنَّهُ لَوْ طَالَبَهُ بِوَفَاءِ حَقِّ الْعُبُودِيَّةِ لَعَجَزَ وَأَدْنَى مَقَامِ الْمُخْلِصِ فِي الدُّنْيَا السَّلَامَةُ مِنْ جَمِيعِ الْآثَامِ وَفِي الْآخِرَةِ النَّجَاةُ مِنَ النَّارِ وَالْفَوْزُ بِالْجَنَّة‌».١

امام صادق ٧ فرمود: اهل ِیقِین، اخلاق بزرگِی دارند. خداوند بلندمرتبه فرمود: «پروردگارت را عبادت کن تا يقين تو فرا رسد». پاِیِین‌ترِین درجه اخلاص آن است که بنده، تلاش خود را نماِید سپس براِی عملِی که مرتکب شده ارزشِی نزد خداوند قائل نشود که توقع داشته باشد خداوند آن را جبران کند. حق آن است که اگر انسان بخواهد حق عبودِیت را ادا کند، عاجز است. پاِیِین‌ترِین مقام مخلص در دنِیا پاکِی از همه گناهان است و پاِیِین‌ترِین مقام او در آخرت، رهاِیِی از آتش و رستگارِی در بهشت است.

از آِیات و رواِیات استفاده مِی‌شود که بالاترِین صفتِی که انسان پس از اِیمان به خدا و پِیامبر باِید داشته باشد، اخلاص است. اخلاص بالاترِین صفتِی است که براِی انسان لازم است.

اخلاص، متأثر از ِیقِین

اخلاص، متأثر از ِیقِین است؛ ِیعنِی هرقدر ِیقِین بالا رود، اخلاص نِیز بالا مِی‌رود و هرچه ِیقِین قوِی شود، اخلاص هم قوِی‌تر مِی‌شود. مِی‌فهمِیم که اِین‌جا خبرِی نِیست، هرچه هست آن‌جاست، هرچه هست اخلاص

١ . مصباح الشريعة، ج١، ص٣٧.