راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٣٣ - قدم دوم عزم

که کارِی کند، برمِی‌خِیزد و آن را انجام مِی‌دهد. تا تصمِیم نگِیرِید که جدِّی عمل کنِید، تصمِیم شما ارزشِی ندارد.

عزم ما باِید بر اِین باشد که انسانِ عقلِی و شرعِی شوِیم. عزم باِید بر اِین باشد که خود را انسان کنِیم و به مقام انسانِیت برسِیم. براِی رسِیدن به اِین مقام باِید آنچه عقل و شرع مِی‌گوِیند انجام شود.

شرع، مطلوباتِی مانند اداِی نماز، روزه و ... دارد، برخِی از مطلوبات هم مربوط به عقل است که عقل به انسان مِی‌گوِید که باِید فلان کار را انجام دهِی. انسان عقلِی شدن ِیعنِی انجام مطلوبات عقلِی. در برخِی از کشورها رئِیس‌جمهورِی را براِی دروغ گفتنش استِیضاح مِی‌کنند؛ ‌زِیرا دروغ نگفتن، مطلوب عقلِی است. دروغ نگفتن براِی انسان‌ها خِیلِی مهم است؛ بنابراِین «انسانِیت» براِی ما خِیلِی مهم است. تفکر وسِیله‌اِی است که مِی‌تواند انسان را به اِین راه هداِیت کند. «تفكر ساعة خير من عبادة ستين سنة»؛١ ساعتِی اندِیشِیدن، بهتر از شصت‌سال عبادت است. تفکر، ما را براِی رسِیدن به اِین حرکت کمک کرده و به انجام واجبات و ترک محرّمات راهنماِیِی مِی‌کند.

پس از آن‌که انسانِ عقلِی شدِیم باِید انسان شرعِی هم بشوِیم؛ ِیعنِی باِید مطلوبات شارع را هم انجام دهِیم. واجبات را مرتکب شوِیم و محرمات را ترک کنِیم.

١ . بحار الأنوار، ج٦٦، ص٢٩٣.