راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢٨ - رابطه قوای ظاهر و باطن

مسِیر سعادت را بِیابد و گمراه مِی‌شود؛ درنتِیجه عاقبت مسِیرِی را که قدم در آن گذاشته نخواهد دِید و به دره‌هاِی هلاکت سقوط خواهد کرد؛ «إذا أبصرت العين الشّهوة عمى القلب عن العاقبة»١ هرگاه چشم، شهوت‌بِین شود، دل از دِیدن عاقبت، کور مِی‌شود.

اما اگر نگاه مطابق با دستور رحمانِی باشد، کمال، ‌ترقِی و سعادت را به ارمغان خواهد آورد؛ زِیرا عبادت و اطاعت پروردگار است. پِیامبر رحمت صلي الله عليه و آله و سلّم فرمود: «النظر إلى المصحف بغير قراءة عبادة، والنظر إلى الوالدين عبادة، والنظر إلى البحر عبادة، والنظر إلى علي بن أبي طالب عبادة».٢ نگاه به قرآن کرِیم حتِی بدون قرائت آن عبادت است. نگاه به پدر و مادر عبادت است. نگاه به درِیا عبادت است و نگاه به حضرت علِی بن ابِی‌طالب ٧ نِیز عبادت است.

«من غضّ طرفه أراح قلبه»٣ امِیرالمؤمنِین ٧ از حقِیقتِی انکارناپذِیر خبر مِی‌دهد که نِیالودن نگاه به گناه، انسان را در اِین دنِیا به آرامش قلبِی و در آخرت به سعادت مِی‌رساند. با بستن چشم سر بر روِی گناه،‌ بصِیرت به انسان عطا مِی‌شود و مِی‌تواند با چشم دل، حقاِیق عالم را ببِیند. هاتف اصفهانِی رحمه الله چه زِیبا سرود:

چشم دل باز کن که جان بِینِی

آنچه نادِیدنِی است آن بِینِی

١ . غرر الحكم و درر الكلم، ج١، ص٢٨٥.

٢ . شرف المصطفِی، ج٥، ص٥١٩، ح٢٥٠٢.

٣ . غرر الحكم و درر الكلم، ج١، ص٦٦٣.