راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٧٣ - ٤ـ دوست نداشتن ستایش شدن

مِی‌گوِیِی، گوِیا که من از بزرگ و رئِیسِی سخنِی را مِی شنوم. با تمام وجود از شما بشنوم، براِی سخن شما مجالِی براِی تفکّر و تأمّل باز کنم و بعد از بررسِی، پاسخ شما را بدهم. اِین مرحله عمِیق‌ترِی از تواضع است که انسان براِی هر کسِی که با او تعامل و برخوردِی دارد، جاِیگاهِی قائل باشد؛ هر کس را اندازه اِی ببِیند که خود را نمِی بِیند.

مرحله عمِیق‌تر از اِین وقتِی است که انسان پس از شنِیدن سخن حقِی، بِی‌درنگ در برابر آن تسلِیم شود. تواضع در برابر حق از بالاترِین سطوح تواضع است. انسان وقتِی سخنِی را از کسِی مِی شنود و مِی فهمد که حق است، به حکم تواضع نباِید از آن دست بکشد؛ نباِید از روِی غرور و حفظ منافع، از سخن دِیگرِی روِی گرداند.

وقتِی مسئولِی انتقادِی مِی شنود، نباِید درصدد توجِیه خودش باشد؛ باِید سخن حق را بپذِیرد و بر اساس آن اقدام کند.

سرکوب هواِی نفس

ما باِید هواِی نفس خود را سرکوب کنِیم، باِید مقدارِی تهذِیب نفس کنِیم. مرحوم امام قدّس سرّهدرس اخلاق مِی‌داد، تهذِیب نفس داشت و شخصِیتِی بود که حاضر نبود رساله‌ خود را چاپ کند. اصرار مِی‌کردند که مِی‌خواهِیم رساله شما را چاپ کنِیم اما او رساله نمِی‌داد.١

انسان باِید چنِین روحِیه‌اِی داشته باشد تا به مقامات عالِی و بلند

١ . برداشت‌هاِیِی از سِیره امام خمِینِی قدّس سرّه ، ج ٥، صص ١٥١ – ١٥٧.