راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٤٧ - علاج علمی

انسان در ِیک روز تب مِی‌کند، مرِیض مِی‌شود و تا شب مِی‌مِیرد، تمام زِیباِیِی با ِیک تصادف از بِین مِی‌رود، اموال در شبِی از بِین مِی‌رود، مقام به‌راحتِی گرفته مِی‌شود؛ بدان که همه اِین‌ها از خداوند است. به مقام، جمال و مال، اعتبارِی نِیست.

اگر فضل و رحمت خداوند شامل حال ما شود و ما شاکر پروردگار باشِیم، عجب و خودبزرگ‌بِینِی سراغ ما نِیاِید، متواضع و خدمتگزار باشِیم و به مردم کمک کنِیم، ان‌شاءالله هم مال، هم جمال و هم مقامش مِی‌ماند اما بدانِید (وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيكُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا زَكَى مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَدًا) لذا نباِید به علم و تقواِیمان بنازِیم.

اعتماد و توجه انسان باِید به خداوند باشد. هرچه دارِیم از خدا دارِیم؛ اگر ِیک‌جو عقل، مال ِیا مقام دارِیم از خداوند است. اگر شکر و تواضع داشته باشِیم و خود را بزرگ نبِینِیم، ان‌شاءالله روزبه‌روز بالاتر مِی‌روِیم ولِی اگر تواضع، تبدِیل به تکبر شود و عجب و خودبزرگ‌بِینِی به سراغمان بِیاِید، مال، مقام، جمال آبرو و ... ممکن است از بِین برود.

علاج عملِی

پس‌از اِین‌که فهمِیدِیم ما ضعِیف هستِیم و خداوند قدرتمند است اما مِی‌بِینِیم بازهم تکبر دارِیم و نمِی‌توانِیم دست از تکبر بردارِیم؛ علاج عملِی اِین است که در خارج، عملاً تواضع را اجرا کنِیم. باِید نسبت به خداوند تواضع داشته باشِیم، سر به سجده بگذارِیم و نماز بخوانِیم. اظهار کنِیم که تو قدرتمندِی و ما ضعِیف هستِیم. اِین شکر خدا و سر