و امثال آن نسبت بعموم مردم كه سست عقيده‌اند و پناه بخدا نبرند، و بد دلى كنند و روايت شده كه امام چهارم با خوره داران همخوراكى كرد، و آنها را مهمان كرد و با آنها در سفره شركت كرد، با اينكه ممكن است اين از خصائص ائمه باشد زيرا خدايشان از بيماريهاى نفرت‌آور مصون ساخته، برخى گفته‌اند، خوره از اين قاعده «لا عدوى» استثناء شده طيبى در شرح مشكاة گفته: واگيره در هفت بيماريست خوره، گرى، آبله، حصبه، گند بينى و دهن، چشم درد و بيماريهاى وبائى، و شرع آن را ابطال كرده كه واگير ندارند.

و گفته‌اند مقصود اينست كه واگير بى‌خواست خدا نيست، و از اين رو منع شده از نزديك شدن ببلا مانند ديوار شكسته، و كشتى معيوب، و بر قول اول گويند نهى براى نگرانى از اعتقاد بآنست در صورت بروز بيمارى، و من اين قول دوم را بهتر ميدانم كه جمع ميان احاديث و اصول طيّبه است كه شرع آن را بوجهى كه منافى با توحيد نباشد معتبر دانسته (پايان).

«لا طيرة» نهى از فال بد زدنست در كارها كه رسم عوام است يا مقصود بيان اينست كه يا هيچ اثرى ندارد يا آنكه بتنهائى اثر ندارد و با قوت نفس و توكل بر خدا اثرش رفع مى‌شود، و مؤيد معنى اخير است آنچه بيايد و آنچه در برخى اخبار است كه في الجمله اثر دارد، و آنچه در دعاء آمده از پناه بخدا از آن، در نهايه: (ج ٢ ص ٥١) گويد: طيرة بد بينى بچيزيست، عرب بواسطه پريدن پرنده و دويدن آهو از سمت چپ و يار است فال ميگرفت و چون بد بود بنظرش دنبال كار نميرفت، و شرع از آن نهى كرد و آن را بى‌اثر دانست و در حديث است كه فرمود:

هيچ كس از سه چيز بر كنار نماند، بدفالى، و حسد و بدگمانى، گفته شد: پس چه كنيم؟ فرمود: در فال بد دنبال كار برو، حسد كه بردى ستم مكن، و گمان بد را مسلم مدار.

و در (ج ٤- ص ٢٥٨) گويد: هامة بمعنى سر است و نام پرنده‌ايست، و مقصود حديث همين است زيرا بدان فال بد ميزدند، از پرنده‌هاى شب است و گفته‌اند