آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣١٦ - روايات

و نزديك شدن قيامت چون هر چه كم باشد اطرافش كوتاه ميشوند (ج ١ ص ١١٥ قاموس).

٣- در خصال (٨٤) بسندش از امام پنجم ٧ كه چون خدا ماهها را آفريد ٣٦٠ روز بودند و شش روز دوران آفرينش آسمانها و زمين را از آنها كم كرد و از اين رو كوتاه شدند.

در علل (ج ٢ ص ٢٤٤) بسندش از حماد مانند آن را آورده.

عياشى از صباح مانندش آورده.

٤- در فقيه: بسندش از پدر شعيب كه بامام ششم ٧ گفتم: مردم روايت كنند كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و اله ماه رمضان را ٢٩ روز بيشتر روزه گرفته از ٣٠ روز، فرمود:

دروغ گويند، رسول خدا صلى اللَّه عليه و اله روزه نداشته جز ماه رمضان تمام، فرائض كاستى ندارند، خدا سال را ٣٦٠ روز آفريده و آسمانها و زمين را در شش روز، و آن را از ٣٦٠ كم كرده، و سال ٣٥٤ روز شده، و ماه رمضان ٣٠ روز است كه خدا فرموده «تا كامل كنيد شماره را، ١٨٥- البقره» و كامل ماه تمام است، شوال ٢٩ روز است و ذو القعده ٣٠ روز كه خدا فرموده است «وعده نهاديم با موسى سى شب، ١٣٢- الاعراف» ماه همچنين است، پس همچنين، يعنى يكماه تمام است و يكماه كم، و ماه رمضان هرگز كم نباشد و ماه شعبان هرگز تمام نباشد (١٩٦- فقيه).

توضيح: پيش دانستى كه سال قمرى طبق ارصاد ٨ ساعت و ٤٨ دقيقه بيش از ٣٥٤ روز است، و آنچه در خبر آمده است مبنى بر متعارف اهل حسابست كه كسر ناقص از نصف را سهل گيرند و بحساب نيارند و اگر ٣٦٠ هم بى‌كسر باشد آن شش روز كه كم شده بهمان اندازه كاستى دارند، و شايد هم تمام باشند.

٥- در تهذيب: كه پرسش شد امام ششم ٧ از اهلّه تا فرمود: مقصود ماههاى نو است، چون ماه نو را ديدى روزه بدار، و چون آن را ديدى افطار كن.