چون برداشتند با خود ابرى سنگين رانديمش آن را بسرزمينى مرده و بى‌گياه و فرود آورديم از آن باران، و برآورديم بدان از هر ميوه همچنين برآورديم مرده‌ها را شايد شما ياد آور شويد، ٥٦- الاعراف.» در اين گفته برگشت از سخن خود و اقرار بگفته منجمان نيست كه آن را در پيش منكر شديم، زيرا ما منكر آنيم كه خود خورشيد و ماه اثر بخش باشند در برابر خدا و اثر آنها بى‌دليل قطعى باشد و همه كارها را آنها بكنند و زنده و توانا باشند، ما منكريم كه خورشيد و ماه يا اختران ديگر كارها را انجام دهند يا ما را بكار وادارند.

زيرا عقل گواه است كه اگر كارهاى ما در ابتكار ديگرى بود و يا ما بر آنها وادار بوديم بقصد و اراده ما وابسته نبودند، و مانند تندرستى و بيمارى و پيكر بندى ما بى‌اراده ما انجام ميشدند، و فرق ميان آنها دليل است بر اينكه كار ما باختيار ما است نه بتأثير اختران، ما منكريم كه خدا در جهان كارى نكند جز آنچه اختران بر آن دلالت دارند، و هر چه را دليل آن باشند بايد بشود، زيرا اگر اثر و دلالتى هم بر حسب عادت دارند، روا است كه خدا بنا بمصلحت آن را تغيير دهد و بسا خدا بيك دعا يا صدقه بلاء را بگرداند و عمر را بيفزايد، اين بدليل براى ما ثابت شده و موافق شرع است ولى با دعوى منجمان سازگار نيست- و الحمد للَّه-.

ما بر آنها اعتراض داريم كه در احكام خود استناد باصولى متناقضه و مقدماتى ساختگى دارند و گمان پردازى ميكنند بى‌بيّنه، و اگر براى علم نجوم پايه‌اى درست و عقل پسند باشد نه در دست آنها است، نه دعوى آن را دارند، و استاد ما شيخ مفيد گفته است: استدلال بحركت اختران بر امور آينده مانع عقلى ندارد و بسا كه خدا ببرخى پيغمبرانش براى معجزه آن را اعلام كرده باشد (پايان سخن كراچكى).

و استاد متكلمين محمود بن على حمصى- ره- در اين باره گفته: ما حساب سير كواكب و اوضاع آنها را منكر نيستيم و مهم ندانيم، و منكريم كه آنها علت الزامى كار