آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٤٢ - روايات

١٥- در توحيد (٦٤) بسندش از امام ششم، فرمود: خورشيد ٧٠/ ١ نور كرسى است و كرسى ٧٠/ ١ نور عرش و عرش ٧٠/ ١ نور حجاب، و حجاب ٧٠/ ١ نور ستر (الخبر).

١٦- در قصص راوندى: بسندش از امام پنجم كه موسى از پروردگارش خواست تا زوال خورشيد را باو آموزد خدا فرشته‌اى گماشت بدان و بموسى گفت خورشيد بزوال رسيد اى موسى، موسى گفت: كى، گفت وقتى بتو خبر دادم و اكنون پانصد سال راه طى كرده.

١٧- عياشى از أبى بصير از امام صادق ٧ در قول خدا «پس زدوديم آيه شب را» فرمود آن سياهى است كه درون ماه است.

١٨- و از همان بسندش از امام ششم ٧ فرمود: سياهى چهره ماه نقش (محمّد رسول اللَّه) است.

بيان: بسا مقصود اينست كه اين سياهى از بزرگترين اسباب نظم جهانست چنانچه گذشت و علّت غائيه خلقت و نظام او است صلى اللَّه عليه و اله و گويا بر او دلالت دارد، يا اينكه چون دليل است بر حكمت صانع و از دست ندادن مصلحت خلق و رسالت آن حضرت از أعظم مصالح است بر آن دلالت دارد، و بسا كه اين تأويلات لازم نباشد و محمول بر حقيقت باشد.

١٩- عياشى: از جابر از امام پنجم كه امير الؤمنين ٧ فرمود: خورشيد غروب كند در چشمه‌اى گرم در دريائى فروتر از شهرى كه پهلوى مغربست يعنى شهر جابلقا.

٢٠- در كتاب نجوم: سيّد بن طاوس بسندى از ابن ذي العلمين [القلمين‌]