احتجاجات (ترجمه جلد 4 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩٨ - مناظره شيخ مفيد رحمة اله عليه
احمد بن سيار در خانه ابو عبد الله محمد بن طاهر موسوى با هم برخورد كردند و بيش از صد نفر در آن مجلس حضور داشتند كه چند نفر از اشراف سادات علوى و بنى عباس و شخصيتهاى برجسته و تجار آمده بودند براى ديدن شريف.
بالاخره چند نفر بحث را در مورد نص بر ولايت امير المؤمنين ٧ كشيدند. شيخ مفيد رحمة الله عليه به اختصار بيانى در اين مورد كرد كه مناسب با موقعيت داشت.
قاضى ابو بكر گفت: بفرمائيد نصّ در حقيقت چيست و معنى اين كلمه چه مىباشد؟ شيخ گفت نص يعنى اظهار و آشكار نمودن از اين قبيل است سخن عرب كه مىگويد (فلان نص قلوصها) فلان كس شتر جوان و پر تحرك خود را نشان داد و از ميان شتران او را مشخص نمود. به همين جهت شاهنشين را (منصّه) مىگويند زيرا كسى كه در آنجا نشسته از ديگران ممتاز و مشخص است چون اين محل او را مشخص مىنمايد آنجا را (منصّه) مىگويند. محل ظهور و بروز از اين قبيل است نيز گفتار عرب كه (قد نص مذهبه) وقتى مذهب خود را اظهار و ابراز نمىكند از همين موارد است قول شاعر
|
و جيد كجيد الريم ليس بفاحش |
اذا هى نصّته و لا بمعطل |
|
منظورش از (اذا هى نصته) يعنى وقتى اظهار نمايد بعضى شعر را (نصبته) نقل كردهاند باز معنى برگشت به اظهار دارد اما اين لفظ در شريعت استعمال شده مطابق همان معنى كه قبلا گفتم اما اگر مىخواهى درست معنى آن را بدانى مىگويم:
حقيقت نص گفتارى است كه خبر از آنچه در باره او سخن گفته شده است بدهد به صورتى كه آن را اظهار و آشكار نمايد.
قاضى گفت چقدر خوب گفتى و آنچه توضيح دادى واقعا صحيح و درست بود.
اينك بگو ببينم اگر پيامبر نصّ بر امامت حضرت امير المؤمنين ٧ نموده پس اظهار وجوب اطاعت او را كرده. وقتى چنين اظهارى بنمايد محال است مخفى شود.
پس چرا ما چنين اطلاعى نداريم اگر واقعا طبق گفته شما نصّ نموده.
شيخ مفيد اعلى الله مقامه فرمود: اما اظهار از طرف پيامبر وقوع يافته و مخفى