احتجاجات (ترجمه جلد 4 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٥ - بخش هفدهم اخبارى كه على بن جعفر از برادر خود موسى بن جعفر

مى‌شود.

پرسيدم شخصى چيزى را پيدا مى‌كند چند درهم يا لباس يا چهارپا چه كار بايد بكند؟ فرمود: يك سال اعلان مى‌كند اگر اعلان نكرد جزء اموال خود قرار مى‌دهد تا صاحبش پيدا شود و به او بدهد، اگر مرد وصيت مى‌كند بدهند، او ضامن آن شى‌ء است.

گفتم شخصى چيزى را پيدا مى‌كند و يك سال هم اعلان مى‌نمايد بعد صدقه مى‌دهد، پس از صدقه دادن صاحبش مى‌آيد آن صدقه‌اى كه داده چه مى‌شود و اجر آن متعلق به كيست؟ فرمود: بايد به صاحبش بدهد يا قيمت آن را. فرمود: ضامن آن است و اجر متعلق به او است مگر صاحبش راضى شود و از آن بگذرد و اجرش متعلق به او است.

پرسيدم زن در نماز واجب است و بچه‌اش در پهلوى او گريه مى‌كند و آن زن نشسته است، آيا مى‌تواند بچه‌اش را بنشاند در دامن خود و ساكتش كند يا شير به او بدهد؟ فرمود: اشكالى ندارد.

پرسيدم زن جراحتى در ران يا شكم يا بازو دارد، مرد مى‌تواند نگاه كند و معالجه نمايد؟ فرمود: نه.

پرسيدم مرد در زير ران يا دو طرف نشيمنگاهش جراحتى دارد، زن مى‌تواند نگاه كند و آن را معالجه كند؟ فرمود: اگر عورت او نباشد مى‌تواند.

پرسيدم فضله موش داخل آرد مى‌شود، مى‌توان آن را خورد وقتى مخلوط آرد شود؟ فرمود: اگر نداند اشكالى ندارد، اما اگر فهميد فضله را از آرد خارج كند.

پرسيدم كسى كه قربانى مى‌كند مى‌تواند پوست آنها را براى خود مشك بسازد؟ فرمود صحيح نيست مگر اينكه قيمت پوست را صدقه بدهد.

پرسيدم شخصى روى مصلّى و فرش نماز يا حصير نماز مى‌خواند. موقع سجده كف دست او روى فرش قرار مى‌گيرد اما انگشتهايش خارج از فرش روى زمين است؟ فرمود: اشكالى ندارد.

پرسيدم شخصى در نماز واجب سوره و سوره ديگر را با يك نفس مى‌خواند