آيا اين نام را خودش براى خويش گذاشته؟ سليمان گفت نه، به اين نام خود را نناميده. فرمود: پس تو مى‌توانى اسمى كه خودش نگذاشته به او نسبت دهى. سليمان گفت خويشتن را به اين توصيف نموده كه مريد است. حضرت رضا ٧ فرمود: اين كه خود را توصيف نموده مريد است. دليل نمى‌شود كه منظورش اين باشد كه اراده است يا منظورش اين باشد كه اراده اسمى از اسمهاى اوست.

سليمان گفت اراده خدا، علم خدا است. حضرت رضا ٧ فرمودند:

نادان، پس وقتى چيزى را دانست او را اراده كرده. گفت آرى. فرمود: پس وقتى چيزى را اراده نكرد آن را نمى‌داند. سليمان گفت همين طور است.

فرمود: از كجا چنين ادعائى را مى‌كنى؟! و چه دليل دارى كه اراده خدا، علم اوست با اينكه خداوند چيزهائى را مى‌داند كه هرگز اراده آنها را نخواهد كرد. دليل اين مطلب اين آيه قرآن است‌ وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ‌. خداوند مى‌داند چگونه وحى را از ميان ببرد ولى هرگز نبرده. سليمان گفت چون كار را تمام كرده و فارغ شده و چيزى اضافه نخواهد كرد. حضرت رضا ٧ فرمود: اين عقيده يهودان است. اگر چنين عقيده‌اى صحيح باشد چگونه در قرآن مى‌فرمايد ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‌. سليمان گفت منظورش اين است كه قادر به اين كار است.

فرمود: پس وعده مى‌دهد ولى وفا نمى‌كند. پس چگونه مى‌فرمايد يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ و مى‌فرمايد يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ‌. با اينكه كار را تمام كرده باشد اين آيات ديگر معنى ندارد. سليمان در جواب فرو ماند.

حضرت رضا ٧ فرمود: سليمان! آيا ممكن است كه خداوند بداند انسانى خواهد بود ولى اراده خلق انسانى را هرگز نكند يا بداند انسانى مى‌ميرد و اراده نكند كه امروز بميرد؟ سليمان جواب داد آرى. حضرت رضا ٧ فرمود: پس در اين صورت مى‌داند چيزى را كه در اراده دارد باشد و چيزى را كه اراده ندارد باشد. سليمان گفت مى‌داند كه اين دو با هم خواهند بود. حضرت رضا ٧ فرمود: در اين صورت مى‌داند انسانى زنده است، مرده است، ايستاده و نشسته، كور و