احتجاجات (ترجمه جلد 4 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ٣٨٦ - بخش بيست و پنجم مطالبى كه صدوق محمد بن بابويه رحمة الله عليهما از مذهب اماميه در يك جلسه براى اساتيد ذكر كرده

بوسيله نوافل ترميم مى‌نمايد.

و شايسته‌ترين مردم براى امام جماعت شدن كسى است كه قرآن بهتر بخواند.

اگر هر دو در قرآن مساوى بودند كسى كه زودتر مهاجرت نموده اگر در مهاجرت مساوى بودند سالمندترين آنها، اگر در سن هم برابرند هر كدام خوش صورت‌تر است صاحب مسجد اولى و شايسته‌تر است به مسجد خود. هر كس نماز بخواند به مردم با اينكه در ميان آنها داناتر از او هست كارشان پيوسته در انحطاط است تا روز قيامت جماعت در روز جمعه واجب است و در ساير ايام مستحب. هر كس نماز جماعت را ترك كند به واسطه بى‌ميلى بدون عذر نمازش صحيح نيست.

نماز جمعه از نه دسته برداشته شده شخص صغير و كبير (گرفتار) و مجنون و مسافر و برده و زن و مريض و كور و كسى كه در فاصله دو فرسخ قرار دارد نماز جماعت فضيلتش بر نماز فرادى معادل بيست و پنج درجه در بهشت است.

نماز واجب در سفر دو ركعت است مگر نماز مغرب كه پيامبر ٦ در سفر و حضر به همان صورت خوانده در سفر نافله‌هاى روز هيچ كدام خوانده نمى‌شود و نبايد نافله‌هاى شب را ترك نمود و نماز شب جايز نيست در اول شب مگر در سفر وقتى انسان آن را قضا كند بهتر است از اينكه اول شب بخواند حد سفرى كه موجب شكستن نماز و خوردن روزه مى‌شود هشت فرسخ است اگر چهار فرسخ رفت و تصميم ندارد شب برگردد مى‌تواند شكسته بخواند يا درست هر طور مايل است اما اگر تصميم برگشت دارد همان روز بايد شكسته بخواند كسى كه سفر معصيت رفته نماز را تمام و روزه را بايد بگيرد كسى كه نماز را در سفر تمام بخواند مانند كسى است كه نماز را در وطن شكسته بخواند و كسانى كه لازم است نماز را تمام بخوانند و روزه بگيرند در سفر عبارتند از مكارى و سوداگر و پيك و چوپان و ملاح زيرا اين شغل آنها است و شكارچى اگر براى هوى و هوس شكار مى‌كند اما اگر براى گذران زن و بچه خود صيد مى‌كند بايد نماز و روزه را بشكند اين كه شخص در سفر روزه مستحبى بگيرد كار خوبى نيست براى كسى كه در ماه رمضان روزه‌اش را خورده صحيح نيست مجامعت نمايد.