شهرت به دشمنى شما داشته باشد، مى‌توانيم بگوئيم خدا مى‌داند آل محمد چنين چيزى را نگفته‌اند (يعنى انكار كنيم) مى‌فرمايد: نمى‌توانيد مگر اينكه يقين نمائيد.

پرسيدم آيا پيامبر اكرم ٦ هرگز چيزى در باره خدا گفته يا از روى هوى نفس حرفى زده و يا تحميل نموده؟ فرمود: نه. گفتم اين سخن آن جناب كه در باره على ٧ فرموده‌

من كنت مولاه فعلى مولاه‌

آيا خداوند به او دستور داده بود؟ فرمود: آرى. گفتم پس من بيزار باشم از كسى كه انكار اين حرف را كرد، از روزى كه پيامبر اكرم ٦ آن را فرمود؟ فرمود: آرى. گفتم ممكن است مردم نجاتى داشته باشند مگر اينكه اين جريان را معتقد شوند. فرمود: نه، مگر اشخاص مستضعف از مرد و زن و بچه‌ها كه راه به جايى و چاره‌اى ندارند.

پرسيدم آنها چگونه اشخاصى هستند؟ فرمود: مگر نديده‌ايد خدمتكاران و زنانتان پيدا مى‌شوند كه اين مقام را معتقد نيستند مگر آنها را مى‌كشيد با اينكه اقرار نسبت به شما دارند؟ و فرمود: هر كس بر او اين مقام على ٧ ابراز شود و انكار كند خدا او را، دور گرداند و مرگش دهد كه خيرى در او نيست.

پرسيدم شخصى مى‌گويد اگر فلان بنده را خريدم آزاد است و اگر اين جامه را خريدم صدقه است و اگر با زنى ازدواج كردم او طلاق داده است. فرمود: اين چيزى نيست.

پرسيدم مرد زنش را طلاق مى‌دهد در غير موقع. فرمود: پسر عمر زنش را طلاق داد در زمان پيامبر ٦ در حال حيض. پيامبر اكرم ٦ دستور داد به او مراجعه نمايد و اين كار را طلاق حساب نكرد.

پرسيدم مردى به زنش مى‌گويد تو بر من حرامى. فرمود: اين يك نوع قسم است بايد كفاره آن را بدهد. خداوند به حضرت محمد ٦ مى‌فرمايد يا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِكَ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ قَدْ فَرَضَ اللَّهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ أَيْمانِكُمْ وَ اللَّهُ مَوْلاكُمْ‌ اين كار را قسم گرفت. پيامبر اكرم ٦ كفاره آن را پرداخت.

پرسيدم به چه مقدار كفاره قسم را مى‌دهد؟ فرمود: اطعام ده نفر مسكين‌