هر گاه آيه: إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِ‌ را خوانديد بر آن حضرت درود فرستيد چه در نماز باشد چه در غير نماز. در تن اندامى نباشد كه كمتر از ديده سپاس خدا كند، ديده خود را نگاهداريد. بهر جا خواهد مگشاييد تا شما را از ياد خدا باز ندارد. هر گاه سوره و التين را خوانديد در پايان آن بگوييد:

و نحن على ذلك من الشاهدين.

و هر گاه در قرآن جمله‌ قُولُوا آمَنَّا* قرائت كردى پس از آن بگوى:

آمَنَّا بِاللَّهِ وَ اشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‌

. نمازگزار چون در تشهد آخر كه نشيند بگويد:

اشهد ان لا اله الا اللَّه وحده لا شريك له و اشهد أن محمدا عبده و رسوله ٦ و أَنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ لا رَيْبَ فِيها وَ أَنَّ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِي الْقُبُورِ

. سپس هر گاه حدثى از وى آشكار شد نمازش صحيح است. عبادتى به دشوارى پياده رفتن به خانه خدا نيست. نيكى را از سم و گردنهاى اشتران بجوييد كه مى‌روند و مى‌آيند. خدا زمزم را سقايت ناميده زيرا پيامبر فرمان داد كشمشى را كه از طائف براى وى آوردند خيس كنند و در حوض زمزم ريزند زيرا آب آن تلخ بود مى‌خواست تلخى آن كم گردد مانند نبيذ خيس شده كهنه شد آن را نياشاميد چون مانند باده گرديد. هر گاه مرد برهنه گردد ديو بدو بنگرد و در او آز بندد خود را از اين روى پوشيده داريد. چيزى كه بوى ناخوش دارد هر گاه خورديد به مسجد مرويد. مرد هنگام سجده نماز واجب پايين تنه خود را بلند دارد. هر گاه كسى خواهد غسل كند نخست دو بازوى خود را بشويد. هر گاه نماز گزارى چنان گزار كه قرائت حمد و سوره و تكبير و تسبيح خويش را بشنوى. هر گاه نماز به پايان رسيد به راست خويش بنگر. از جهان توشه‌يى برگير و برترين توشه پرهيزكاريست از بنى اسرائيل كه مسخ شدند دو دسته‌اند دسته‌يى گم شدند دسته‌يى در دريا و دسته‌يى در بيابان. هر جانورى را به حلال بودن نشناسيد مخوريد. هر كه بيمارى گرفت تا سه روز به كسى نگفت و به خدا ناليد اميد تن درستى هست. هنگامى بنده از خدا دور مى‌شود كه اشكم خوارگى و زن بارگى پيش گيرد. سفرى مكن كه در آن بيم نماز يا دين باشد. چهاراند كه گوش به همه كس فرا دارند: پيامبر ٦، بهشت، دوزخ، حور العين.

نمازگزار هر گاه از نماز فارغ شد بر پيامبر و دودمان وى درود فرستد و بهشت را از خدا بخواهد و از دوزخ‌