ترجمه (١٠٥٢) مرد در پوشاكى مى‌تواند نماز بگذارد كه دو گوشه آن را به گردن خود افكند و در جامه‌يى سطبر كه دكمه‌هاى آن را ببندد. مرد به فرشى كه در آن صورت دارد چه بر آن صورت يا آن فرش نماز مگذارد ليك روا باشد كه صورت زير پاهاى وى افتاده باشد يا جامه‌يى بر آن افكند و در حال نماز نقدهاى صورت‌دار در پوشاك خود گره مكند اما جائز است آنها را در هميانى بنهد يا در جامه ديگرى و در صورت بيم از ميان رفتن بر كمر بندد. بر تل خرمن گندم و جو و خوردنيهاى ديگر نماز مگذارند و همچنين بر نان، تا نام خدا نبرد دست نماز مسازد. قبل از آنكه دست به آب زند بگويد:

باسم اللَّه و باللَّه، اللهم اجعلنى من التوابين و اجعلنى من المتطهرين‌

، هر گاه از دست نماز كنار شد بگويد:

اشهد ان لا اله الا اللَّه وحده لا شريك له و اشهد ان محمدا عبده و رسوله ٦‌

. تا در خور رحمت خدا گردد.

آنكه با معرفت نماز گزارد آمرزيده گردد، هنگام نماز فريضه، نافله مگذاريد مگر عذرى داشته باشيد، نافله را پس از نماز واجب بگزارد در صورت امكان قضا كند، خدا گفته: كسانى كه هميشه در نماز هستند، يعنى آنچه شب از ايشان ترك شد در روز قضا مى‌كنند و آنچه روز از ايشان ترك شد در شب قضا مى‌كنند، هنگام فريضه، قضاى نافله مگذاريد بلكه اول فريضه را بگزاريد آنگاه نافله. نماز گزاردن در مكه و مدينه مقابل هزار نماز خواهد شد و درمى در حج هزينه كردن مقابل هزار درم صدقه دادن است. در نماز بايد خشوع داشت، هر كه دل وى بيم از خدا دارد اندامهاى وى نيز بيمناك است، با چيزى در نماز بازى مكن، قنوت نماز آدينه قبل از ركوع است، در ركعت اول نماز آدينه سوره حمد و آدينه خوانده و در دوم حمد و سوره منافقين.

در هر دو ركعت پس از سجده بايد، نشست تا اندامهاى شما به جاى افتد، آنگاه برخيزيد، راه و رسم ما چنين بود. هر گاه يكى از شما از نماز برخاست دست خود را بر سينه‌اش برگرداند چون مقابل خدا بايستيد سينه را پيش داريد و راست باشيد و خم مگرديد، چون از نماز فارغ شديد دستها به سوى آسمان بلند گردانيد و خواهش كنيد. (عبد اللَّه بن سبا) گفت: يا امير المؤمنين مگر خدا در همه جا نيست؟. گفت: چرا، پرسيد پس چرا بنده دست خود را به آسمان فرازد؟. گفت: مگر اين آيه را از قرآن نخوانده‌يى: روزى شما و آنچه بدان نويد داده شديد در آسمان است، خدا فرمان داده كه روزى را از جاى آن بجوييد و جاى آن روزى و آنچه خدا گفته است آسمانها است.

نمازگزار در نماز از خدا بهشت خواهد و از دوزخ به خدا پناه برد و حور خواهد. هر گاه نماز گزارى‌