ترجمه خصال شيخ صدوق - مدرس گيلاني، مرتضي - الصفحة ٢٥٨ - (١٠٤٢) امير المؤمنين(ع) در مجلسى چهار صد سخن سودمند براى دين و دنياى مردم گفت

چنان گزار گويا آخرين نماز تو در جهان است. تبسم نماز را تباه نكند اما قهقهه مبطل است. هر گاه خواب بر كسى چيره گردد دست نماز لازم آيد. اگر در نماز ترا خواب يا چرت گرفت نماز را ببر كه چنين نمازى به جاى آمرزش انگيزه نفرين گردد. هر كه به دل ما را دوست دارد و با زبان ما را يارى كند و به دست با دشمنان ما نبرد كند، او در بهشت با ما همپايه است. و آنكه ما را از دل دوست دارد و زبان خود را به يارى ما به كار برد اما نبرد با دشمنان نكند، او در بهشت به درجه‌يى از مقام فرودتر باشد و آنكه از دل ما را دوست دارد اما با زبان و دست يارى نكند به دو درجه فرودتر است. آنكه ما را از دل دشمن دارد و با زبان و دست گزند نرساند به دوزخ رود و آنكه از دل با ما دشمن باشد و به زبان گزند رساند در دوزخ است و آنكه از دل ما را دشمن دارد و به زبان و دست آزار رساند در دوزخ است و همكار دشمن ماست.