ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٢٥٩ - مجلس بيست و هفتم شنبه ٧ رمضان المبارك ٤٠٩

راحتى و گشايش است، و دشمن ما بناى كار خود را بر پايه‌اى نهاده كه سخت نااستوار و لغزان است، اين بناى او بر لب پرتگاهى است كه وى را در آتش دوزخ مى‌افكند.

اى ابا المعتمر براستى كه دوست ما نمى‌تواند ما را دشمن بدارد، و دشمن ما نمى‌تواند ما را دوست بدارد، همانا خداى متعال دلهاى بندگان را بر دوستى ما سرشته، و دست از يارى دشمن ما شسته، پس دوست ما توان دشمنى ما، و دشمن ما توان دوستى ما را ندارد، و هرگز دوستى ما و دوستى دشمن ما در يك دل نگنجد زيرا كه «خداوند براى يك مرد دو دل در درونش ننهاده است» تا با يكى گروهى را و با ديگرى دشمنان همان گروه را دوست بدارد.

٥- أصبغ بن نباته- رحمه اللَّه- گويد: روزى امير المؤمنين ٧ سخنرانى كرد، پس حمد و ثناى الهى بجاى آورد و بر پيامبر ٦ درود فرستاد سپس فرمود: اى مردم سخنم را بشنويد، و كلامم را خوب فرا گيريد، و همانا تكبّر و خود فروشى از نشانه‌هاى گردنكشى و زور نمائى است، و نخوت و بزرگ منشى از