ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٦٨ - مجلس هفتم شنبه ٢٢ شوال ٤٠٤

شنيديم، مى‌گفت: از فتنه و آشوب أخينس (كسى كه بالاى بينى او عقب رفته و وسطش بر آمده) بپرهيزيد، گفت: خنيس‌ها بسيارند، آيا شنيديد كه نامم را ببرد؟

گفتيم: نه، گفت: اللَّه اكبر، اللَّه اكبر، حقّا اگر من پس از آنكه چهار مطلب از رسول خدا ٦ در باره او شنيدم با وى به جنگ پردازم گمراه شده‌ام و از راه يافتگان نيستم، آن چهار چيزى كه اگر يكى از آنها براى من بود نزد من بهتر بود از دنيا و ما فيها كه به اندازه عمر دراز نوح در آن زندگى كنم. گفتيم: آنها را براى ما بازگو، گفت: من نيز به همين جهت از آنها ياد كردم. رسول خدا ٦ ابو بكر را فرستاد تا آيه برائت‌[١] را بر مشركين بخواند. چون شب يا پاسى از آن را پشت سر سپرد علىّ بن ابى طالب را بسوى او فرستاد و فرمود: برائت را از وى بستان و به من رسول خدا ٦ باز گرداند، چون ابو بكر نزد آن حضرت آمد گريست و گفت: يا برگردان، امير المؤمنين به سوى او روان شد و برائت را از وى گرفت و به حضور رسول خدا ٦ باز گرداند، چون ابو بكر نزد آن حضرت آمد گريست و گفت: يا رسول اللَّه آيا خلافى از من سر زده يا آيه‌اى در باره‌ام نازل گشته است؟ رسول خدا ٦ فرمود: آيه‌اى در باره تو نازل نشده ليكن جبرئيل ٧ از جانب خدا

[١] آيات نخستين سوره مباركه توبه است.