ترجمه امالي شيخ مفيد - استاد ولي، حسين - الصفحة ٣٢٢ - مجلس سى و چهارم شنبه ٢٦ شعبان ٤١٠

آنست كه مردم را با بخشم آوردن خدا- عزّ و جلّ- خشنود نسازيد، و آنان را نسبت بآنچه كه خداوند از فضل خودش (بآنان داده و) بشما نداده است مورد ملامت قرار ندهيد، زيرا كه روزى را حرض آزمند پيش نكشد، و خوش نداشتن ناخواه رد نكند. و اگر هر كدام از شما از روزيش بگريزد چنان كه از مرگ مى‌گريزد هر آينه روزيش باو مى‌رسد همچنان كه مرگ گريبانگير او مى‌شود.

٣- ابان بن عثمان گويد: امام صادق ٧ فرمود: چون روز قيامت شود آواز دهنده‌اى از اندرون عرش ندا دهد: خليفه خداوند در زمينش كجاست؟ پس داود پيامبر ٧ برخيزد، از جانب خدا- عزّ و جلّ- ندا دهد: منظور ما تو نيستى هر چند كه خليفه خداوند بوده‌اى. بار دوّم ندا رسد: خليفه خداوند در زمينش كجاست؟ پس امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب ٧ برمى‌خيزد، از جانب خدا- عزّ و جلّ- ندا مى‌رسد: اى آفريدگان، اين علىّ بن ابى طالب خليفه خدا در زمين او، و حجّتش بر بندگان او است، پس هر كه در دنيا بريسمان (ولايت) او آويخته امروز نيز بريسمان او بياويزد تا از نور او روشنى گيرد، و بدنبال او به درجات بلند بهشتى راه يابد.