مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٥ - بزرگان شيعه و عدم تحريف قرآن
آيه بطور قطع شامل آن مىشود يا اينكه مضمون آن، هنگام نزول آيه مخصوصا موردنظر بوده و يا آيه در آن مورد نازل شده است و يا اينكه مراد از لفظ مبهم را بازگو مىنمايد.
سه وجه آخر، راهحل مناسبى است براى تفسير رواياتى كه مىگويند: «تنزيل آيه اين است و جبرئيل اينگونه فرود آورد» همچنانكه تحريف در روايات، به تحريف معنوى تفسير مىشود و نامه امام باقر عليه السّلام به «سعد الخير» شاهد خوبى براى اين تفسير است.
رواياتى كه در توصيف مصحف امير المؤمنين عليه السّلام و ابن مسعود وارد شده نيز بر تفسير و تأويل حمل مىشود، چون امام عليه السّلام مىفرمايد: «من قرآن كامل را براى آنان آوردم كه دربردارنده تنزيل و تأويل بود».
همچنين رواياتى كه از «مصحف فاطمه عليها السّلام» در مورد افزودن عبارت «بولاية على- ع-» نقل شده، جنبه تفسيرى دارد و مىدانيم كه آن مصحف، اسرار و رموز دانش را بازگو مىكند و در روايات مىخوانيم: «چيزى از قرآن در آن نبود».
و مراد از رواياتى كه كلمه «الائمّه» را به جاى «الامّه» مىگذارد نيز همين است كه آيه به درستى تفسير نشده و معناى آن تحريف گشته و همينگونه تفسير مىشود ديگر روايات اين باب.»[١]
١٥. محقق بغدادى، سيد محسن اعرجى (١٢٢٧ ه. ق) در شرح كتاب «وافيه»[٢] بحثى فراگير، در اثبات مصون ماندن قرآن از تحريف ارائه نموده مىنويسد: «همگان- بدون استثنا- اتفاقنظر دارند كه در قرآن هيچگونه افزايشى رخ نداده، اخبار و احاديث نيز بر اين مطلب دلالت دارد و گروهى از پيشوايان تفسير و حديث گفتهاند: همه مسلمين و شيعيان در اين مسأله اجماع دارند و
[١] . تفسير آلاء الرحمن، ج ١، صص ٢٥- ٢٧، مقدمه پنجم از پيشگفتار.
[٢] . نوشته مولا عبد الله بن محمد، مشهور به فاضل تونى.