مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٧١ - بررسى روايات تحريف

نهى از منكرند، چنان‌كه در حديث «تفسير قمى» استدلال شده است.[١]

بنابراين، مقصود از نزول [در اين حديث‌] بيان شأن نزول است كه عبارت ديگرى از تفسير آيه خواهد بود، چون گاهى تنزيل، در مقابل تأويل و به‌معناى تفسير مى‌آيد و با توجه به روايات ديگرى كه آيه مزبور را تفسير مى‌كند، احتمال دوم صحيحتر به نظر مى‌رسد. عيّاشى در تفسيرش روايت كرده كه امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد: «منظور امتى است كه دعاى حضرت ابراهيم در حقشان مستجاب شده، پس آنان امتى هستند كه خداوند در ميان آنها، از خودشان و به سويشان [پيامبرى‌] برانگيخت و همانان امت ميانه هستند و بهترين امتى خواهند بود كه براى مردم به وجود آمده‌اند.»

آيه مزبور (١١٠ آل عمران) با آيه پيش از آن يكنواخت بوده و درباره امر به معروف و نهى از منكر بحث مى‌كند. در آيه اوّل منظور از «امة» بعضى از امّت است نه همه امت به دليل اين‌كه مى‌گويد: «وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ ...؛ بايد از ميان شما امتى باشند كه ...». وقتى هردو آيه را باهم مورد مطالعه قرار دهيم خواهيم دانست كه منظور از امّتى كه به نيكيها فرمان مى‌دهند و از زشتيها بازمى‌دارند- در هردو آيه- پيشوايان هستند؛ همانان كه سرپرستى امت را تشكيل داده و مسؤوليّت رهبرى آن را به دوش مى‌كشند.

«كلينى با سند خود روايت كرده كه از امام صادق عليه السّلام سؤال شد آيا امر به معروف و نهى از منكر بر همه امت واجب است؟

پاسخ دادند: خير

سؤال شد: چرا؟

فرمود: بر انسان نيرومندى كه از او اطاعت مى‌كنند و معروف و منكر را به خوبى مى‌شناسد واجب است نه بر ناتوانى كه راه به جايى نمى‌برد و نمى‌داند

[١] . تفسير قمى، ج ١، ص ١١٠.