مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٦ - ٣ قرآن، معجزه جاويدان پيامبر صلى الله عليه و آله
مُوسى إِماماً وَ رَحْمَةً»*[١] در اصل «... وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ اماما و رحمه و من قبله كتاب موسى» بوده است و خيال كردهاند با اين جابهجايى، معناى آيه از دست رفته است.
آنان اضافه مىكنند: امثال اين روايات فراوان است.[٢]
اما همه اينها سخنانى بيهوده و متّكى به خبر واحد است و خبر واحد در جايى كه قطع و يقين لازم است ارزش و اعتبارى ندارد و همين بحث در مورد تبديل موضعى نيز صادق است، چون نظم قرآن را- كه اعجاز مبتنى بر آن و تركيب خاص الفاظ است- درهم مىريزد.
همان بحث در تحريف به نقص نيز مطرح است، چرا كه كم شدن كلمه يا كلماتى از يك جمله- كه در شكلى زيبا و دلانگيز تركيب يافته- نظم آن را برهم مىزند و زيبايى و دلربايى نخستين آن را از ميان مىبرد و مجالى براى تحدّى با آن باقى نمىگذارد.
اين نكتهاى است كه قائلان به تحريف از آن غفلت ورزيده و به قداست قرآن كريم ضربه زدهاند. آنان پنداشتهاند اسم امير المؤمنين عليه السّلام در موارد متعددى از قرآن كريم بوده و حذف شده است، غافل از آنكه اگر اسم امام را در آنجاها بگذاريم آن زيبايى و دلربايى متين و ثابتى كه قرآن دارد از بين مىرود؛ علاوه بر آن كه اصلا نيازى به نام بردن نيست و روايات در اين زمينه، تنها به شأن نزول آيات اشاره مىكند نه اينكه بخواهد كلمهاى بر آن بيفزايد.
در اينجا به ذكر نمونهاى بسنده مىكنيم و موارد ديگر را در فصل آينده يادآور
[١] . هود( ١١) آيه ١٧: آيا آن كسى كه دليل آشكارى از پروردگار خويش دارد و به دنبال آن شاهدى از سوى او مىباشد و پيش از آن، كتاب موسى پيشوا و رحمت بود( همچون كسى است كه چنين نباشد.) و در صورت ادّعايى: ... و به دنبال آن شاهدى از سوى او مىباشد/ كه پيشوا و رحمت بود و پيش از آن كتاب موسى بود/.
[٢] . مجلسى، بحار الانوار، ج ٩٠، ص ٢٦- ٢٧.