مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٨ - ٤ خداوند حافظ قرآن است
لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ؛*[١] به يقين خداوند در وعده و پيمان خود تخلّف نمىكند.»
مقتضاى «قاعده لطف»[٢] نيز همين ضمانت است كه بر خداوند متعال لازم است- طبق حكمت خود در تكليف- تمام كارهايى كه باعث نزديك شدن بندگان به اطاعت و دورى آنها از نافرمانى مىشود، انجام دهد و ترديدى نيست كه قرآن تكيهگاه و سند پايدار اسلام مىباشد كه تا اسلام باقى است، آن نيز باقى خواهد بود و مىدانيم اسلام، آخرين دين آسمانى و تا پايان جهان باقى و جاويد است. اين مسأله ايجاب مىكند كه شالوده و بنياد آن، چنان قوى و مستحكم باشد كه گردبادهاى حوادث هرگز آن را نلرزاند و بازيچه دست بدعتگزاران و هوىپرستان نگردد تا براى همه نسلها و عصرها حجّتى ثابت و پابرجا باشد؛ همانند هر سند محكم و استوار كه بايد باقى بماند.
آرى! اين ضمانت الهى، يكى از جوانب اعجاز قرآن كريم را تشكيل مىدهد.
به ديگر سخن، اين كتاب عزيز با اينكه هميشه در دسترس مردم و پيشروى آنان است تا ابد سالم و به دور از دستبرد باقى مىماند، نه اينكه در «بيت المعمور» در ظرفهاى تو بر تو و پشت پردههاى غيب محفوظ بماند، زيرا حفظ در آن جايگاه، معجزه نيست؛ معجزه آن است كه در معرض ديد همگان و در دسترس انسانها باشد و در عين حال مصون و دستنخورده باقى بماند.
با اين بيان، روشن مىشود كه توجيه قائلان به تحريف از اين آيه، سخنى نابخردانه است، گفتهاند: «خداى متعال قرآن را در همان جايگاهى كه آن را بدانجا نازل كرد محفوظ مىدارد، همانطور كه پيش از نزول، در ملأ اعلا محفوظ بود و مىدانيم قرآن را جبرئيل بر قلب سرور انبيا نازل كرد تا از انذاركنندگان باشد. پس آن جايگاهى كه خداوند قرآن را بدانجا نازل كرد و وعده
[١] . رعد( ١٣) آيه ٣١.
[٢] . براى آگاهى بيشتر از قاعده لطف ر. ك:« الهيّات» استاد جعفر سبحانى به قلم محمد مكى عاملى، ج ٢، ص ٤٧ و گوهر مراد عبد الرزّاق لاهيجى، ص ٣٥١».