مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٠٤ - هزارويك حديث!

و اين اشتباه عجيبى است، چون كسى كه از تفسير ماهيار نقل مى‌كند، سيد شرف الدين استرابادى در كتاب «تأويل الآيات الظاهره» است، اما كتاب «تأويل الآيات الباهره» يك ترجمه فارسى ناقص از كتاب شرف الدين است كه توسط شيخ «محمد تقى» معروف به «آقا نجفى اصفهانى» (متوفاى ١٣٣٢ ه. ق.) انجام شده، چنان‌كه در خاتمه كتاب‌[١] به آن تصريح نموده است.

اينك به‌طور خلاصه مهمترين روايات مورد استناد نورى را ارزيابى مى‌كنيم.

هزارويك حديث!

محدّث نورى براى اثبات تحريف، ١١٢٢ روايت گردآورى كرده است كه ٦١ روايت- به پندار او- به‌طور عموم دلالت بر تحريف دارد و ١٠٦١ روايت هم مخصوصا موارد تحريف را بازگو مى‌كند ولى بيشتر قريب به اتفاق آن را از منابع بى‌سند و بى‌اعتبار- كه نمونه‌هايى از آن را در مبحث قبل يادآور شديم- نقل كرده؛ كتابها و رساله‌هايى كه مجهول مى‌باشند يا ناقص شده‌اند و يا اصولا دروغين، ساختگى و بى‌پايه‌اند.

رواياتى كه از اين منابع نقل نموده نزديك ٨١٥ روايت است. هرگاه اين روايات را كنار بگذاريم ٣٠٧ حديث باقى مى‌ماند. و خيلى از اين روايات باقيمانده درباره اختلاف قرائتهاست، بويژه آنچه از مجمع البيان نقل شده كه نزديك ١٠٧ مورد است. به نمونه‌هايى از اين روايات توجه كنيد:

الف) نقل مى‌كند: حضرت على عليه السّلام «فوسطن» در آيه ٥ سوره عاديات را «فوسّطن» با تشديد سين قرائت نمود.

ب) مى‌گويد: پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و عروة بن زبير در يك روايت در آيه سوم سوره ضحى‌

[١] . مى‌نويسد: شب جمعه، سيزدهم جمادى الاولى، سال ١٢٩٧ ه. ق. ترجمه اين كتاب مستطاب پايان يافت.