مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٠٦ - دسته اول روايات تفسيرى است كه آيهاى را توضيح مىدهد
روايت مىكند كه امام قرائت كرد: «وَ إِذا تَوَلَّى سَعى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ بظلمه و سوء سيرته وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ؛[١] و هنگامى كه روى برمىگرداند (و از نزد تو خارج مىشود) در راه فساد در زمين، كوشش مىكند و حرث و نسل را/ با ستم و بدرفتارىاش/ نابود مىسازد و خداوند فساد را دوست نمىدارد.»
پيداست، امام چگونگى نابود كردن را توضيح مىدهد كه با سوزاندن و گذاشتن شمشير بر گردن مردم نيست، بلكه با جور و ستم و بد اداره كردن تحقق مىيابد.
٢. باز- با سند خود- از امام موسى بن جعفر عليهما السّلام روايت مىكند كه امام عليه السّلام تلاوت كرد: «أُولئِكَ الَّذِينَ يَعْلَمُ اللَّهُ ما فِي قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ عِظْهُمْ فقد سبقت عليهم كلمة الشّقاء و سبق لهم العذاب وَ قُلْ لَهُمْ فِي أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِيغاً؛[٢] آنها كسانى هستند كه خدا، آنچه را در دل دارند مىداند از آنان اعراض كن و آنها را اندرز ده/ كه هم كلمه بدبختى بر آنان پيشى گرفته و هم عذاب بر آنان پيشى گرفته است/ و با بيانى رسا نتايج اعمالشان را به آنها گوشزد نما.»
علامه مجلسى مىگويد: «بر فرض كه اين حديث، درست باشد، امام عليه السّلام مىخواهد آيه را تفسير كند و دليل اعراض را مشخص نمايد.»
امّا نورى در پاسخ او مىنويسد: «ظاهر سياق حديث، نشان مىدهد كه اين اضافى جزء قرآن است و نه تفسير آن.»[٣]
لكن ظاهر حديث كاملا موافق نظر مجلسى است كه به جايگاه سخنان امامان به خوبى آگاهى دارد، برخلاف پندارها و تخيّلات افرادى همچون نورى.
٣. و از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه قرائت نمود: «ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ
[١] . كافى، ج ٨، ص ٢٨٩، شماره ٤٣٥ و آيه ٢٠٥ سوره بقره( ٢).
[٢] . كافى، ج ٨، ص ١٨٤، شماره ٢١١ و آيه ٦٣ سوره نساء( ٤).
[٣] . فصل الخطاب، ص ٢٧٥.