ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٧ - باب اخلاص

٤- امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٢ سوره ملك): «تا بيازمايد شما را كه كدام كردار بهترى داريد».

فرمود: مقصود از كردار بهتر، كردار بيشتر نيست ولى كردار درست‌تر است، درستى كردار ترس از خدا است و به قصد پاك و خوش كردارى، سپس فرمود:

كردارى را تا به آخر پاك و بااخلاص نگهداشتن از خود آن كردار سخت‌تر است، كردار پاك آن است كه مقصودت از آن ستايش احدى جز خدا عز و جل نباشد، نيّت بهتر است از كردار، هلا خود نيّت هم كردارى است.

سپس خواند قول خدا عز و جل را (٨٤ سوره اسراء): «بگو هر كس عمل كند بر آهنگ خود» يعنى بر نيّت خود.

٥- گويد: از او پرسيدم از تفسير قول خدا عز و جل (٨٩ سوره شعراء): «جز كسى كه نزد خدا آيد با دلى سالم».

فرمود: دل سالم آن دلى است كه نزد خدا آيد و جز او در آن نباشد، فرمود: هر دلى شرك و شك دارد ساقط است، و همانا زهد در دنيا را خواستند براى آنكه دلشان فارغ باشد براى آخرت.

٦- از امام باقر (ع) كه فرمود:

هيچ بنده‌اى چهل روز ايمان خالص به خدا نيارد يا فرمود:

خدا را چهل روز به نيكى ياد نكند جز آن كه خدا او را نسبت به دنيا زاهد سازد و درد و داروى دنيا را به او بنمايد و حكمت را در دلش پا برجا كند و زبانش را بدان گويا سازد، سپس خواند (١٥١ سوره اعراف): «به راستى آن كسانى كه گوساله پرستيدند به زودى بدانها رسد با خوارى در زندگى دنيا و همچنين افتراءبندان را سزا دهيم» هيچ‌