ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٩٥ - باب رضا به قضاء

٥- از امام كاظم (ع) كه فرمود:

سزاوار است هر كه خدا را شناخته، او را در رسانيدن روزيش به كندى منسوب ندارد و او را در حكم و قضايش متهم نداند.

٦- از امام صادق (ع) كه فرمود:

خدا عز و جل فرموده است: بنده مؤمنم را به هيچ چيزى مصرف نكنم جز آنكه آن را خير او سازم، بايد به قضايم راضى باشد و بر بلايم صبر كند و نعمتهايم را شكر كند تا بنويسم او را اى محمد از صديقان در نزد خودم.

٧- از امام صادق (ع) كه فرمود:

در آنچه خدا عز و جل به موسى بن عمران وحى كرد اين بود كه: اى موسى بن عمران، من هيچ آفريده را نيافريدم كه نزد من محبوبتر باشد از بنده مؤمنم، به راستى من او را گرفتار مى‌كنم براى آنچه كه خير او است و عافيت مى‌دهم براى آنچه كه خير او است و آنچه براى او بد است از او دريغ مى‌دارم بازهم براى آنچه كه خير او است، من داناترم بدان چه بنده من بدان اصلاح مى‌شود، بايد بر بلاى من صبر كند و به نعمت‌هاى من شكر كند و بايد راضى به قضاى من باشد تا او را در نزد خود در شمار صدّيقان نويسم وقتى به رضاى من كار كند و امر مرا اطاعت كنم.

٨- از امام صادق (ع) فرمود: