ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٩٥

هفت قول با ادله و اعتراضات بيان كرده است.

من مى‌گويم، اسلام اقرار به شهادتين و التزام به فروع الدين اسلامى معروفه است چنانچه فرمود در حديث ٤

«الاسلام هو الظاهر الذى عليه الناس»

و البته ولايت هم در اين ظاهر به يك معنى هست زيرا همه مسلمانان وجود رهبر و خليفه را لازم مى‌دانند ولى ايمان عقيده داشتن به همه اين معانى آيات با حفظ مسلمانى زيرا ايمان ماده جدائى از مسلمانى ندارد چنانچه در ابواب آينده بيان شده است و ما شرح مفصلى در اين موضوع قبلًا بيان كرديم. اين حديث دلالت روشنى دارد بر آنچه سابقاً در بيان اسلام و ايمان گفتيم. از مجلسى (ره)- آنچه از ايمان تنها بيرون برد چون گناه و ترك طاعت است بنا بر اينكه عمل دخيل در ايمان است يا انكار امامت و لوازم آن و آنچه از ايمان و اسلام هر دو بيرون برد ارتداد است و آنچه منافى اسلام است از گفتار و كردار. از مجلسى (ره)- در اين باب عنوانى نياورده براى آنكه چون دو باب گذشته در معانى اسلام و ايمان است ولى چون زيادتى داشته و توضيح و فوائد بسيارى در آن است آن را باب ديگرى ساخته. از مجلسى (ره)- بدان كه ذكر نكردن ولايت و وجوب آن در اين خبر با اينكه مقصود اصلى خبر همان ولايت است براى نوعى از تقيه است زيرا اين خبر را امام براى الزام و اتمام حجت بر مخالفان ذكر كرده است كه منكرند ولايت جزء ايمان باشد. از مجلسى (ره)- اين حديث جزئى از حديث ١ است كه با تغييرات اخلال آورى نقل شده است. از مجلسى (ره)- گذشت كه مرجئه دسته‌اى هستند كه مى‌گويند با وجود ايمان هيچ گناهى ندارد و با كفر هيچ طاعتى سود