ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٥٣ - باب تقيه

آنها گفته شد از امير المؤمنين (ع) بيزارى جوئيد، يكى بى‌زارى جست و او را آزاد كردند و يكى امتناع كرد و او را كشتند؟ فرمود:

آنكه بى‌زارى جسته (از روى تقيّه) مردى است كه در ديانتِ خود مسأله مى‌دانسته (و به تكليف تقيّه عمل كرده) و اما آنكه بيزارى نجسته، مردى است كه به بهشت شتافته (يعنى از مصلحان بزرگ و جانبازان راه حق بوده است).

٢٢- امام صادق (ع) فرمود:

از عاقبت لغزشها حذر كنيد.

٢٣- از عبد اللَّه بن ابى يعفور، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

تقيّه سپر مؤمن است، تقيّه نگهدار مؤمن است، ايمان ندارد كسى كه تقيّه ندارد، به راستى بنده‌اى است كه حديثى از ما به دست او مى‌رسد و ميان خود و خدا عز و جل بدان دين‌دارى مى‌كند پس وسيله عزت او است در دنيا و نور است در ديگر سراى، و بنده‌اى است كه حديثى از ما به دستش مى‌افتد و آن را فاش و آشكار مى‌سازد و در دنيا خوار مى‌شود و خدا عز و جل آن نور را از او بازپس مى‌گيرد (يعنى براى ترك تقيّه عبادتش باطل و بى‌اثر است و در آخرت از آن بهره‌اى ندارد- از مجلسى ره).