ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٤١ - باب تقيه

قصص): «آنانند كه دو بار مزد گيرند براى صبرى كه كردند (فرمود:

براى صبر تقيّه كه نمودند) و دفع كردند به خوش كردارى بد كردارى را» فرمود:

خوش كردارى تقيّه است و بدكارى فاش نمودن.

٢- از ابى عمر اعجمى كه امام صادق (ع) به من فرمود:

اى أبا عمر، راستى كه نُه دهم دين در تقيّه است و كسى كه تقيّه ندارد، دين ندارد، و تقيّه در هر چيز هست جز در نوشيدن نبيذ و مسح بر روى كفش (به جاى روى پا).

٣- از ابو بصير كه امام صادق (ع) فرمود: تقيّه از دين خدا است.

گفتم: از دين خدا؟ فرمود: آرى، به خدا هر آينه يوسف فرمود (٧٠ يوسف): «أيا كاروان راستى شما دزد هستيد» به خدا كه چيزى ندزديده بودند و ابراهيم فرمود (٨٩ سوره صافات): «راستى من بيمارم» به خدا بيمار نبود.

٤- از حبيب بن بشر كه فرمود (ع): از پدرم شنيدم مى‌فرمود:

نه به خدا در روى زمين چيزى نيست كه نزد من محبوب‌تر از تقيّه باشد.

اى حبيب، راستش اين است كه هر كه تقيّه كند، خدا او را بالا برد، اى حبيب، هر كه تقيّه نكند، خدا او را پست كند.