ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦١٣ - باب در اظهار لطف و مهربانى به مؤمن و گرامى داشتن او

دارد و از او احترام كند، همانا خدا عز و جل را گرامى داشته.

٤- از زيد بن ارقم كه رسول خدا (ص) فرمود:

در امتم بنده‌اى نباشد كه اظهار لطفى در هر چه باشد به برادر دينى خود براى خدا كند جز آنكه به وى از خدمتكاران بهشتى خادمى بدهد.

٥- از امام صادق (ع) كه رسول خدا (ص) فرمود:

هر كه برادر مسلمان خود را با سخنى، مهرورزى كند و گرامى دارد و گره گرفتارى او را بگشايد، پيوسته در سايه خدا است و با رحمت او مدد شود تا در اين كار باشد.

٦- از جميل، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

به راستى از آنچه خدا عز و جل مؤمن را بدان مخصوص ساخته، اين است كه او را شناساى احسان به برادران خود نموده گرچه اندكى باشد و احسان به بسيارى عطا نيست براى آنكه خدا عز و جل در قرآن خود مى‌فرمايد (٩ سوره حشر): «بر خود مقدم مى‌دارند و گرچه تنگدست و بى‌چاره باشند» سپس فرمود: «هر كه از بخل خود محفوظ ماند پس آنان رستگارانند» هر كه را خدا عز و جل به اين صفت شناخت (شناسا كرد خ ل) خداوندش دوست دارد و هر كه را خدا تبارك و تعالى دوست دارد، روز قيامت مزد او را بى‌اندازه بپردازد. سپس فرمود: