ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٧٥ - باب روا كردن حاجت مؤمن

بهشت است، و از آن جمله، خويشان و آشنايانش و برادرانش را به بهشت برد بشرط آنكه دشمن ائمه نباشند، و شيوه مفضل بود كه چون حاجتى از هر كدام برادرانش مى‌خواست، به او مى‌گفت: نمى‌خواهى كه از بزرگان برادران باشى؟ ٢- به مفضل فرمود (ع) كه: به راستى خدا عز و جل در آفريده‌هاى خود خلقى آفريده كه آنها را براى روا كردن حوائج فقراء شيعيان ما برگزيده تا در برابر آن بهشت بدانها دهد، اگر بتوانى از آنها باشى از آنها باش، سپس فرمود: براى ما به خداوند پروردگارى است كه او را به پرستيم و چيزى را با او شريك نگيريم.

٣- امام صادق (ع) فرمود:

برآوردن حاجت مؤمن بهتر است از آزاد كردن هزار بنده و بهتر است از تقديم هزار اسب در راه خدا.

٤- امام صادق (ع) فرمود:

بر آوردن حاجت يك مرد مؤمن، دوست‌تر است به درگاه خدا از بيست حج كه در هر حجّى، حاجى صد هزار خرج كند (يعنى صد هزار درهم يا اشرفى طلاى هجده نخودى كه در جز حوائج مؤمنان صرف كند- از مجلسى ره) ٥- از اسماعيل بن عمار صيرفى، گويد: من به امام‌