ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٠٣ - باب تفويض بر خدا و توكل بر خدا

٤- از امام صادق (ع) فرمود:

هر بنده‌اى برود به سوى آنچه خدا عز و جل دوست دارد خدا رو كند به سوى آنچه او دوست دارد، هر كه به خدا پناهد خدايش پناه دهد و هر كه خدا به او رو كند و او را پناه دهد باكى ندارد كه آسمان بر زمين افتد، يا بلائى فرود آيد كه همه مردم زمين را فرو گيرد، او به وسيله تقوى‌ در حزب خدا از هر بلا محفوظ است، آيا نيست كه خدا عز و جل مى‌فرمايد (٥١ سوره دخان): «به راستى متقيان در مقام امنى باشند».

٥- على بن سويد گويد: از امام كاظم (ع) پرسيدم از تفسير قول خدا عز و جل (٣ سوره طلاق): «هر كه بر خدا توكّل كند او را بس است».

فرمود: توكل بر خدا درجاتى دارد، يكى آنكه در همه كار خود بر او توكل كنى و هر چه با تو كند راضى باشى و بدانى كه در خيرخواهى تو كوتاهى نكند و بدانى كه اختيار با او است، پس توكل كن بر خدا به واگذارى همه اينها به وى و به او اعتماد داشته باش در آن و جز آن (يعنى در كارهاى ديگران كه به تو مربوط است).

٦- از امام صادق (ع) كه فرمود: هر كه را سه چيز دادند از سه چيز دريغ نكردند: به هر كه دعا دادند برايش اجابت نهادند؛ به هر كه شكرگزارى دادند به او فزونى نعمت دادند؛ به هر كه توكل داده شد، كفايت كار او عطا شد. سپس فرمود: آيا خواندى قرآن را