صاحب چاه و قنات اوّلى كه در زمين مَوات حفر شده چاه يا قناتى حفر كند؛ و حريم چشمه و قنات حفر شده در زمين مَواتى كه سفت است پانصد ذرع مى‌باشد و در زمين مَواتى كه نرم و سست است هزار ذرع مى‌باشد؛ بلكه اگر با رعايت اين فاصله احتمال برود كه حفر چاه يا قنات بعدى سبب ضرر به چشمه يا چاه يا قنات قبلى و كم آبى آن مى‌گردد، بايد فاصله به حدّى زياد شود كه اين احتمال از بين برود يا رضايت مالك چشمه ياچاه يا قنات اوّل تحصيل گردد.

٣٠- رعايت فاصله و حريم ذكر شده در فقره قبل براى چشمه و قنات حفر شده در زمين مَوات، در صورتى لازم است كه احياء كننده بعدى قصد حفر چاه يا قنات در آن زمين داشته باشد؛ اما اگر بخواهد در آن زمين خانه بسازد يا كشت و زرع و يا دامدارى كند، تنها ملزم به رعايت حريمى است كه براى لايروبى، آب كشى و اصلاح چشمه و قنات موجود لازم مى‌باشد نه بيش از آن؛ بلكه جائز است كسى با رعايت همين مقدار، زمينهاى مابين حلقه‌هاى چاه و قنوات را بكارد يا در آنها خانه بسازد، و در صورتى كه احياء جديد باعث ضرر به چاه و قنوات موجود نباشد، احياء كننده اول حق ندارد از احياءگر بعدى جلوگيرى نمايد.

و نيز فاصله‌اى كه در فقره قبل براى بين دو قنات گفته شد، راجع به حلقه‌هاى آبده و داراى جوشش است، مى‌باشد و رعايت آن فاصله نسبت به حلقه‌هايى كه صرفاً براى جريان آب حفر شده‌اند لازم نيست، پس چنانچه صاحب قنات دوم مادر چاه و حلقه‌هاى آبده خود را در زمين سخت يا در فاصله پانصد ذرع حفر كرده ولى حلقه‌هاى ديگر قناتش اين فاصله را نداشته باشند بلكه فاصله حلقه آخرى آن تا حلقه آخرى قنات احياءگر اوّل مثلًا ده ذرع باشد، صاحب قنات اوّل نمى‌تواند مانع او شود، چون قنات دوم آب قنات اول را نمى‌كشد؛ بلى، اگر فرض شود كه حلقه‌هاى پايين قنات اگر در كمتر از آن فاصله به گونه‌اى حفر شوند كه آب آن قنات قبلى را به سوى خود مى‌كشند- به خاطر اينكه مثلًا قنات دوم پايين‌تر و عميق‌تر از قنات اول است و يا به علت ديگر- بايد احياءگر دوم قنات را آنقدر دور حفر كند كه اين ضرر پيش نيايد.