فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٥٨ - شرط دوازدهم - اگر حيوان شتر است آن را نحر كنند

سقوط كند و يا به علتى ديگر بميرد.

شرط دوازدهم- اگر حيوان شتر است آن را نحر كنند:

٨٨- تذكيه شتر بايد بطور نحر صورت بگيرد همچنانكه تذكيه غير شتر بايد بطور ذبح باشد. پس اگر شتر را ذبح كنند و يا غير شتر را نحر كنند مردار و حرام مى‌شود؛ بلى در همين فرض اگر شتر بعد از آنكه سرش را ببرند و يا گاو مثلًا بعد از آنكه نحر شود هنوز زنده باشد ممكن است اوّلى را نحر و دومى را ذبح كنند كه در اين صورت مافات جبران شده و حيوان تذكيه مى‌شود.

٨٩- كيفيت نحر و محل آن اين است كه كارد يا نيزه و امثال آن از آلات نوك تيز و آهنى را در گودى لبته حيوان، يعنى آن محل گودى كه بين آخر گردن و ابتداى سينه واقع است فرو كنند، و تمام شرائطى كه در تذكيه بوسيله ذبح معتبر بود در تذكيه بوسيله نحر نيز معتبر است. يعنى نحر كننده نيز بايد شرائط ذبح كننده و آلت نحر نيز بايد شرائط ذبح را داشته باشد و واجب است هنگام نحر نام «اللّه» تعالى را بر حيوان ببرند، و واجب است حيوان را رو بقلبه بنشانند و در اينكه آيا در شتر نيز استقرار حيات شرط است يا نه همان مطالبى است كه در ذبيحه گذشت.

٩٠- جائز است شتر را هم ايستاده نحر كنند و هم نشسته، كه در هر دو حال شتر را رو به قبله مى‌كنند، بلكه به اين نحو نيز جائز است كه حيوان را پهلو بخوابانند بطورى كه محل نحرش و مقاديم بدنش بطرف قلبه باشد، هرچند كه افضل آن است كه حيوان در حال نحر ايستاده باشد.

٩١- هر حيوانى كه ذبح آن و يا شترى كه نحر آن ممكن نيست يا بخاطر چموشى و وحشى بودنش و يا بخاطر اينكه در جائى نظير چاه يا مكانى تنگ واقع شده كه انسان دسترسى به محل ذبح يا نحرش ندارد و اگر كشته نشود مردار مى‌شود، جائز است آن را با شمشير يا كارد يا نيزه يا غير اينها زخمى كنند و بكشند كه در اين صورت خوردن گوشتش حلال است، هرچند كه زخم وارده در محل نحر حيوان يا محل ذبح آن وارده نشده باشد و در چنين وصفى ديگر شرطيت ذبح و نحر ساقط است، و همچنين است‌