فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٩ - تذكيه ماهى

آوردن تور ببيند بعضى از ماهيها و يا همه آنها مرده باشند و نداند كه قبل از بيرون كشيدن تور در داخل آب مرده‌اند و يا بعد از بيرون كشيدن آن در خشكى مرده‌اند، احتياط آن است كه از خوردن آنها اجتناب كنند.

٢٦- اگر ماهى را زنده از آب بيرون آورند و دوباره به آب برگردانند، چنانچه در آب بميرد حرام مى‌باشد، چه به صورت آزاد در آب رهايش كرده باشند و چه نخى به دمش بسته و آن را رها كرده باشند.

٢٧- اگر ماهى روى آب بيفتد و به علتى حال گريختن نداشته باشد- مثلًا آن را با چيزى زده باشند يا داروى بى‌حس كننده در آب ريخته باشند- چنانچه كسى در اين حال آن را بگيرد و از آب بيرون بيندازد و در خشكى بميرد حلال است؛ و اما اگر در آب مرده باشد حرام است.

٢٨- اگر شخصى به قصد صيد مثلًا زهر در آب بريزد و ماهيان آن را ببلعند و روى آب بيفتند بطوريكه حال گريز از آنها سلب شود، ديگران نمى‌توانند آن ماهيان را مالك شوند، زيرا بى‌حال كردن ماهى به قصد شكار و تملّك مانند حيازت سبب ملكيّت آن مى‌باشد؛ و اما اگر مقصود او از اين كار شكار نباشد، مالك آنها نمى‌شود و ديگران مى‌توانند ماهيان را بگيرند و مالك شوند، چه مقصود صاحب زهر ماهى معينّى باشد يا نه.

٢٩- در حلال شدن ماهى شرط نيست كه بعد از بيرون آوردنش از آب و يا زنده گرفتن آن بعد از آنكه خودش از آب بيرون افتاده بخودى خود بميرد يا آن را قطعه قطعه كنند يا شكمش را پاره كنند و يا آن را چوب بزنند تا بميرد، بلكه اصلًا در حلال بودن آن مردنش شرط نيست و جائز است زنده آن را ببلعند؛ بلكه هرگاه زنده آن را بريان كنند نيز خوردن آن حلال است، و همچنين اگر بيرون آب قسمتى از ماهى را جدا كنند و بقيّه آن به آب برگردد، قسمت جدا شده حلال است، چه آن قسمتى كه به آب برگشته در آب بميرد و چه زنده بماند؛ بلى، اگر قطعه‌اى از بدن ماهى را در آب جدا كنند، حلال نيست، چه بقيّه آن در آب زنده بماند و چه بميرد.