آن است كه آهنى باشد؛ و بنابر احتياط بايد چيزى باشد كه عادتاً به عنوان سلاح استعمال شود؛ و اين شامل شكار كردن به وسيله جوال دوز و سيخ كباب و چيز خاردار و امثال اينها نمى‌شود؛ و ظاهراً در آلت شكار و آهنى تيز اين شرط معتبر نيست كه بدن شكار را پاره كند و زخم بر آن وارد آورد، پس اگر شكار را هدف تير قرار داد يا با نيزه ضربه به آن وارد آورد و آن را با كوبيدن بكشد خوردن آن حلال است، هرچند كه زخم و اثرى از تير و نيزه در بدن حيوان نيابد، و مِعراض‌[١] هم ملحق به آهن تيز است و شكار صيد شده با اين آلت وقتى حلال است كه بدن حيوان را پاره كرده و در آن فرو رفته باشد، هرچند اندك، پس اگر حيوان به خاطر سنگينى معراض مرده و هيچ زخمى برنداشته باشد، حلال نيست؛ و احتياط آن است كه از معراض تجاوز نشود و گوشت شكارى كه به وسيله آلت غير فلزى نوك تيز و غير معراضى كشته شده است را نخورند.

١٨- شكار با ابزار جمادى كه تيز نيست- چه از آهن باشد و چه از غير آهن- مانند گرز، چماق، تور، ريسمان و ... حلال نيست؛ ولى شكار اگر با اين گونه ابزار و وسائل از پاى درآيد و پيش از آنكه كشته شود طبق دستور شرع ذبح گردد، حلال و طاهر مى‌باشد.

١٩- شكار با گلوله‌هاى متعارف نوك تيز كه سوراخ كننده و فرو رونده‌اند، صحيح است؛ ولى بنابر احتياط بايد از خوردن گوشت شكارى كه با گلوله غير نوك تيز كشته شده، اجتناب گردد، اگرچه گلوله با زورى كه داشته بدن شكار را زخمى و پاره كرده باشد؛ هرچند حيوانى كه با اين وسيله كشته شده است پاك مى‌باشد.

٢٠- اگر ابزار شكار بدن حيوان را ببرد و قطعه‌اى از بدن آن جدا شود، در صورتى كه ابزار شكار مانند تور يا طناب باشد، قسمتى كه سر و گردن حيوان به آن متصل نيست‌

[١] - مِعراض بطورى كه گفته‌اند چوبى است نوك تيز، بدون آنكه در نوك آن آهن تيزى بكار رفته باشد، بلكه دوطرف چوب نازك و تيز و وسط آن ضخيم و سنگين است، و احتمال هم دارد كه مِعراض تير نوك تيزى باشد كه بر سر آن پيكانى فلزى بكار نرفته، ليكن وسط آن سنگين است و سبب مى‌شود نوك تيز در بدن شكار فرو رود و فرو رفتنش در بدن شكار به خاطر سنگينى وسط تير است نه به خاطر تيزى نوك آن.