فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٤ - عقد وديعه

عقد وديعه‌

٤- وديعه از عقود است و اين عقد از طرف وديعه گذار و وديعه‌دار نياز به مُبرِز- يعنى كلام يا چيزى كه بيانگر عقد وديعه باشد- دارد و بدون مُبرِز محقق نمى‌شود.

٥- لازم نيست عقد وديعه به زبان عربى خوانده شود، بلكه با هر زبانى كه امانت‌گذار به امانت‌دار بگويد اين مال را نزد شما وديعه گذاشتم و امانت‌دار يا وكيل او هم قبول نمايد و نيابت در نگهدارى مال را به او- امانت‌گذار- بفهماند و قصد هر دو ايجاد عقد وديعه باشد كافى است و عقد وديعه صحيح مى‌باشد.

٦- در وديعه بهتر است طرفين عقد با فراهم شدن همه شرائط مربوط به وديعه- كه بعداً ذكر مى‌شوند- مبرز عقد وديعه را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهند و به توسط ايجاب و قبول عقد وديعه را انجام دهند، مثلًا وديعه گذار- امانت گذار- بگويد:

«أَوْدَعْتُكَ هذَا الْمالَ»[١] يا «احْفَظْهُ»[٢] و يا «هذا وَديعَةٌ عِنْدَكَ»[٣] و ...؛ و وديعه‌دار- امانت‌دار- هم بگويد: «قَبِلْتُ الْإيداعَ».[٤]

[١] - اين مال را نزد تو به وديعه گذاشتم.

[٢] - اين مال را نگهدار.

[٣] - اين وديعه‌اى است نزد تو.

[٤] - امانت‌دارى را قبول كردم.