اين امر (قيام) غيبتى دارد كه در برخى از اين درّه‌هاست» و با دستش به منطقه ذى طوى‌[١] اشاره كرد [و افزود:] «تا آن كه دو شب پيش از خروجش، يكى از اوليايش كه پيشكار اوست، مى‌آيد و با برخى از ياران امام ملاقات مى‌كند و مى‌گويد: شما اين جا چند تن هستيد؟ و آنان مى‌گويند: حدود چهل مرد. مى‌گويد: اگر صاحب خود را مى‌ديديد، چه مى‌كرديد؟ آنها مى‌گويند: به خدا سوگند، اگر ما را در كوه‌ها اسكان دهد، با او همراه مى‌شويم. سپس شب بعد هم نزد آنان مى‌آيد و مى‌گويد: ده تن از سركردگان و برگزيدگانتان را نشان دهيد. و آنان ده تن را به او نشان مى‌دهند و او ايشان را مى‌برد تا نزد صاحب خويش برسند و امام عليه السلام شب فردا را به ايشان وعده [ى قيام‌] مى‌دهد».

امام باقر عليه السلام سپس فرمود: «به خدا سوگند، گويى به او مى‌نگرم كه به حجر الأسود تكيه داده و خداوند را به حقّش سوگند مى‌دهد و سپس مى‌فرمايد:" اى مردم! هر كه در باره خدا با من احتجاج مى‌كند، [بداند كه‌] من نزديك‌ترينِ مردم به خدا هستم و هر كه در باره آدم عليه السلام با من احتجاج مى‌كند، [بداند كه‌] من نزديك‌ترينِ مردم به آدم هستم. اى مردم! هر كه با من در باره نوح عليه السلام احتجاج مى‌كند، [بداند كه‌] من سزاوارترينِ مردم به نوح هستم. اى مردم! هر كه با من در باره ابراهيم عليه السلام احتجاج مى‌كند، [بداند كه‌] من سزاوارترينِ مردم به ابراهيم هستم. اى مردم! هر كه با من در باره موسى عليه السلام احتجاج مى‌كند، [بداند كه‌] من سزاوارترينِ مردم به موسى هستم. اى مردم! هر كه با من در باره عيسى عليه السلام احتجاج مى‌كند، [بداند كه‌] من سزاوارترينِ مردم به عيسى هستم. اى مردم! هر كه با من در باره محمّد صلى الله عليه و آله احتجاج مى‌كند، [بداند كه‌] من سزاوارترينِ مردم به محمّد صلى الله عليه و آله هستم. اى مردم! هر كه با من در باره كتاب خدا احتجاج مى‌كند، [بداند كه‌] من سزاوارترينِ مردم به كتاب خدا هستم". سپس در پايان، نزد مقام ابراهيم مى‌رود و دو ركعت نماز نزد آن مى‌خواند و خدا را به‌

[١]. كوهى در اطراف مكّه است.