١٨٣٤. صحيح البخارى‌- با سندش به نقل از خبّاب بن ارِت-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بردش را زيرانداز خود كرده و در سايه كعبه نشسته بود كه به ايشان شكايت كرديم و گفتيم: آيا براى ما كمك نمى‌طلبى؟ آيا براى ما دعا نمى‌كنى؟

فرمود: «پيش از شما، مرد را مى‌گرفتند و چاله‌اى برايش در زمين مى‌كندند و او را در آن قرار مى‌دادند و ارّه مى‌آوردند و بر سرش قرار مى‌دادند و او را دو نيم مى‌كردند و با شانه‌هاى آهنين، پوستش را مى‌تراشيدند و اينها هيچ يك، او را از دينش باز نمى‌داشت. به خدا سوگند، اين امر (ولايت و حكومت ما) به سرانجام خواهد رسيد تا آن جا كه سواره از صنعاء تا حضرموت مى‌رود و جز از خدا نمى‌هراسد و گرگ، چوپان گلّه‌اش است؛ امّا شما عجله مى‌كنيد».[٢]

١٨٣٥. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از يحيى بن علاء رازى-: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

«خداوند متعال، در اين امّت، مردى را پديد مى‌آورد كه از من است و من از اويم. خداوند متعال، بركات آسمان‌ها و زمين را به دست او روان مى‌كند و آسمان، بارانش را فرو مى‌فرستد و زمين، بذرش را بيرون مى‌دهد و حيوانات وحشى و درندگان، ايمن و آسوده مى‌شوند و زمين، از عدل و داد پر مى‌شود، همان گونه كه از ظلم و ستم پر شده است».[٣]

١٨٣٦. الخصال‌- با سندش به نقل از ابو بصير و محمّد بن مسلم از امام صادق عليه السلام، از پدرش، از جدّش، از پدرانش عليهم السلام-: امير مؤمنان عليه السلام در يك مجلس، چهارصد نكته به يارانش آموخت كه به صلاح دين و دنياى مسلمان است. فرمود: «... و اگر قائمِ ما قيام كند، آسمان، بارانش را فرو مى‌فرستد و زمين، گياهش را بيرون مى‌آورد و دشمنى، از دل‌هاى بندگان مى‌رود و درندگان و چارپايان با هم در صلح و صفايند، تا آن جا كه زن از عراق تا شام مى‌رود و پايش را جز روى‌

[١]. بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٦٤ ح ٦٥.

[٢]. صحيح البخارى: ج ٦ ص ٢٥٤٦ ح ٦٥٤٤، سنن أبى داوود: ج ٣ ص ٤٧ ح ٢٦٤٩، مسند ابن حنبل: ج ٧ ص ٤٥٠ ح ٢١١١٤، صحيح ابن حبّان: ج ١٥ ص ٩١ ح ٦٦٩٨، كنز العمّال: ج ١ ص ٢٦٣ ح ١٣٢٠؛ إعلام الورى: ج ١ ص ١٢١، تاريخ اليعقوبى: ج ٢ ص ٢٨( اين دو منبع با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ١٨ ص ٢١٠ ح ٣٨.

[٣]. الغيبة، طوسى: ص ١٨٨ ح ١٤٩، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ١٤٦ ح ١٦.