دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٩ - ٢ برترى پيروان واقعى عيسى عليه السلام بر كافران و يهوديان تا قيامت

«وَ قالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاءُ وَ لَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْياناً وَ كُفْراً وَ أَلْقَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ كُلَّما أَوْقَدُوا ناراً لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ.[١]

يهود گفتند كه دست خدا، بسته است. دست‌هاى خودشان بسته باد! و بدين سخن كه گفتند، ملعون شدند. دست‌هاى خدا، گشاده است. به هر سان كه بخواهد، روزى مى‌دهد.

و آنچه بر تو از جانب پروردگارت نازل شده است، به طغيان و كفرِ بيشترشان، خواهد افزود. ما تا روز قيامت، ميانشان دشمنى و كينه افكنده‌ايم. هر گاه آتش جنگ را افروختند، خدا خاموشش ساخت. آنان در روى زمين به فساد مى‌كوشند، و خدا، مفسدان را دوست ندارد».

از عبارت‌ «فَأَغْرَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ» در مورد مسيحيان و نيز از عبارت‌ «وَ أَلْقَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ» در مورد يهوديان، استفاده مى‌شود كه شمارى از آنان، تا روز قيامت خواهند بود؛ اگر چه به دليل اعمالشان، ميان خودشان تا روز قيامت، همواره دشمنى‌است.[٢]

٢. برترى پيروان واقعى عيسى عليه السلام بر كافران و يهوديان تا قيامت‌

قرآن كريم به توطئه يهوديان در كشتن عيسى عليه السلام اشاره مى‌كند و خطاب به ايشان مى‌گويد كه خداوند، تو را از دست كافران، يعنى يهوديانى كه نسبت به رسالت تو

[١]. مائده: آيه ٦٤.

[٢]. در باره نوع دشمنى و چگونگى آن، اقوال مختلفى وجود دارد. مرحوم طَبرِسى از حسن، مجاهد و جمعى ديگر از مفسّران نقل مى‌كند كه مراد، دشمنى ميان بهوديان و نصاراست. همچنين گفته ربيع و زجاج و طبرى را نيز آورده كه گفته‌اند: مراد، دشمنى ميان طوايف مسيحيان و نيز طوايف يهوديان است( مجمع البيان: ج ٣ ص ٢٦٨ و ٣٤٠). قول دوم، درست‌تر است؛ زيرا در اين آيه، تنها نام مسيحيان آمده و گفته شده كه بين آنها دشمنى است و در آيه ديگر، تنها نام يهوديان آمده و از دشمنى بين آنها خبر داده شده است. معلوم مى‌شود كه دشمنى بين طوايف هر يك از اين دو دين، به طور جداگانه است، نه دشمنى بين پيروانِ يكى با پيروان دين ديگر. طَبرِسى نيز قول دوم را قوى‌تر مى‌داند.