دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٥ - شيوه زندگى شخصى اهل بيت عليهم السلام

فَصِرنا نَأكُلُ وَ نَشرَبُ، وَ هَل رَأَيتَ ظُلامَةً جَعَلَهَا اللَّهُ نِعمَةً مِثلَ هذا؟![١]

اى مُفضّل! اگر چنين روزى پيش بيايد، همانند سيره امير مؤمنان عليه السلام، چيزى جز سياستِ شب و تكاپو و روزه‌دارى روز و خوردن غذاى ناگوار و پوشيدن لباس زِبْر [نصيب ما] نخواهد شد. در غير اين صورت، [كيفر عمل نكردن پيشوايان به وظيفه خود،] آتش دوزخ است. اكنون كه اين حق از ما سلب شده، ما [هم مثل ديگران‌] مى‌خوريم و مى‌آشاميم [و زندگى مى‌كنيم‌]. آيا ديده‌اى كه خداوند، اين گونه ستمى را تبديل به نعمت كرده باشد؟!

در حديثى ديگر از شخصى به نام عَمرو بن شمر آمده است: نزد امام صادق عليه السلام بودم. خانه ايشان مملو از جمعيت بود. مردم، مرتّب از او سؤال مى‌كردند و ايشان نيز به همه پرسش‌ها پاسخ مى‌داد. با ديدن اين صحنه، گريه‌ام گرفت. در گوشه‌اى از خانه مشغول گريه كردن بودم كه امام عليه السلام متوجّه شد و فرمود: «چرا گريه مى‌كنى؟».

گفتم: فدايت شوم! چرا گريه نكنم؟! آيا در ميان اين امّت، كسى مانند شما وجود دارد؟ [با اين دانش گسترده‌] درِ خانه شما، بسته شده و پرده بر شما افكنده شده است [و جامعه نمى‌تواند به طور شايسته از بركات وجود شما بهره‌مند شود].

امام عليه السلام فرمود:

لا تَبكِ يا عَمرُو، نَأكُلُ أكثَرَ الطَّيِّبِ، وَ نَلبَسُ اللَّيِّنَ، وَ لَو كانَ الَّذي تَقولُ لَم يَكُن إلّا أكلُ الجَشِبِ وَ لُبسُ الخَشِنِ مِثلُ أميرِ المُؤمِنينَ عَلِىِّ بنِ أبى طالِبٍ عليه السلام، وَ إلّا فَمُعالَجَةُ الأَغلالِ فِى النّارِ.[٢]

اى عَمرو! گريه نكن. [در شرايط كنونى كه حكومت در دست ما نيست، مى‌توانيم مانند ديگران زندگى كنيم‌]، از بيشترِ غذاهاى پاكيزه، استفاده كنيم و لباس نرم بپوشيم؛ ولى اگر شرايط به گونه‌اى بود كه تو مى‌گويى، همانند اميرمؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام، چيزى جز خوردن غذاى ناگوار و پوشيدن لباس زِبْر [نصيب ما] نبود؛ وگر نه گرفتارى آتش [دوزخ‌] را در پى داشت.

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ٢٩٧ ح ٧، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٥٩ ح ١٢٧.

[٢]. الغيبة، نعمانى: ص ٢٩٧ ح ٨، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٦٠ ح ١٢٨.