دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٧ - ٢ - ٨ زنده كردن معنوى زمين

مى‌فرمايد:

«اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها.[١]

بدانيد كه خداوند، زمين را پس از مرگش زنده مى‌كند».

در حديثى از امام صادق عليه السلام در تفسير آيه ياد شده، آمده:

أى يُحييهَا اللَّهُ بِعَدلِ القائِمِ عِندَ ظُهورِهِ، بَعدَ مَوتِها بِجَورِ أئِمَّةِ الضَّلالِ.[٢]

يعنى پس از آن كه زمين به سبب ستم پيشوايان گم‌راهى مى‌ميرد، خداوند، آن را با عدالت قائم به گاه ظهورش، زنده مى‌كند.

طبق حديثى ديگر، امام باقر عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:

يُحييهَا اللَّهُ عز و جل بِالقائِمِ عليه السلام بَعدَ مَوتِها- بِمَوتِها كُفرُ أهلِها- وَالكافِرُ مَيِّتٌ.[٣]

خداوند عز و جل آن را به دست قائم عليه السلام زنده مى‌كند، پس از آن كه مُرده است و مرگش، كفر ورزيدن اهل آن است؛ چرا كه كافر، مرده است.

و در حديثى ديگر از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمده كه خداوند سبحان، در معراج، ضمن مطالبى خطاب به او مى‌فرمايد:

وَ بِالقائِمِ مِنكُم أعمُرُ أرضى بِتَسبيحى وَ تَهليلى، وَ تَقديسى وَ تَكبيرى وَ تَمجيدى، وَ بِهِ اطَهِّرُ الأَرضَ مِن أعدائى وَ اورِثُها أولِيائى، وَ بِهِ أجعَلُ كَلِمَةَ الَّذينَ كَفَروا بِىَ السُّفلى‌ وَ كَلِمَتِىَ العُليا، وَ بِهِ احيى عِبادى وَ بِلادى بِعِلمى.[٤]

و با قائمِ شما زمينم را با تسبيح، تهليل، تقديس، تكبير و تمجيدم، آباد مى‌كنم و به دست او، زمين را از دشمنانم پاك مى‌كنم و آن را براى اوليايم به ارث مى‌گذارم، و به دست او، كلمه كافران به من را فرو آورده و كلمه خود را بالا مى‌برم و به دست او، بندگان و سرزمين‌هايم را با علم خود [بالا مى‌برم‌].

[١]. حديد: آيه ١٧.

[٢]. ر. ك: ص ٢٠٢ ح ١٧٦٣.

[٣]. ر. ك: ص ٢٥٠ ح ١٨١٣.

[٤]. ر. ك: ص ٢٥٠ ح ١٨١٤.