دو تعبير ديگر، يعنى «ملك»[١] و «يملك»،[٢] ناظر به مقدار حكومت و سلطه ايشان است. اين دو مفهوم، بيشترين كاربرد را در احاديث اين باب دارند و اغلب زمان‌هاى ذكر شده با يكى از اين دو تعبير آمده‌اند. برخى احاديث، هفت سال، هشت سال و نه سال- كه با مفهوم «يعيش» آمده بودند-، با همان مضمون با تعبير «يملك»[٣] نيز آمده است. شايد بتوان اين را قرينه‌اى گرفت كه احتمال كاربرد «عاش» و «يعيش» را به معناى حكومت تا حدّى تقويت كند؛ گو اين كه چنين قرينه‌اى نمى‌تواند ظهور اين تعابير را در زيستن از ميان ببرد و آن را به معناى حكومت بگيرد.

سيّد ابن طاووس، حديثى را از ابو سعيد خُدرى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه در آن، گفته شده مهدى عليه السلام در آن وضع، يعنى پس از آن كه حاكم شد، هفت، هشت يا نه سال زندگى مى‌كند.[٤] در اين عبارت، ميان حكومت و زندگى، جمع شده است و هر دو تعبير" يعيش" و" يملك" را دارد. بر اين اساس، مى‌توان گفت كه احاديث داراى تعابير عاش و يعيش، احتمالًا ناظر به زندگى امام پس از حاكم شدنش است.

طبعاً مقدار حكومت ايشان از مقدار زمان زندگى ايشان كمتر است؛ زيرا پس از ظهور، مدّتى طول مى‌كشد تا حكومت ايشان مستقر شود. مبارزات ايشان براى‌

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ٣٣١ ح ١ و ٢، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٩٨ ح ٥٩ و ٦٠.

[٢]. ر. ك: ص ١٩٦ ح ١٧٥٥ و ص ١٨٦ ح ١٧٤٢ و ص ٢٠٠ ح ١٧٦٠ و ص ٢٥٨ ح ١٨٢٣ و ص ٣٧٠ ح ١٨٩٨ و ص ٢٥٤ ح ١٨١٧ و ج ٧ ص ١١٢ ح ١١٧٦. از جمله: ثُمَّ يَخرُجُ رَجُلٌ مِن عِترَتى يَملِكُ سَبعا أو تِسعا، فَيَملَأُ الأَرضَ قِسطا و عَدلًا.( ر. ك ص ١٧٢ ح ١٧٢٤)، ولا تَقومُ السّاعَةُ حَتّى يَملِكَ رَجُلٌ مِن أهلِ بَيتى، أجلى، أقنى، يَملَأُ الأَرضُ عَدلًا كَما مُلِئَت قَبلَهُ ظُلما، يَكونُ سَبعَ سِنينَ.( ر. ك: ص ١٨٠ ح ١٧٣٩).

[٣]. پيش‌تر در باره اين احاديث، سخن گفتيم.

[٤]. عبارت اين است:« المهدى يعيش فى ذلك- يعنى بعد ما يملك- سبع سنين أو ثمان أو تسع»( الملاحم والفتن: ص ١٦٥). نيز، ر. ك: الفتن: ج ١ ص ٣٧٦ ح ١١٢١، عقد الدرر: ص ٢٣٨.