دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣ - ٨/ ١ قاطعيت امام عليه السلام در رويارويى با مستكبران

١٦٨٢. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از فضل بن عمر-: به امام صادق عليه السلام گفتم: نشانه قائم چيست؟

فرمود: «هنگامى كه روزگار بچرخد و گفته شود: مرده يا هلاك شده و معلوم نيست كه به كجا رفته است!».

گفتم: فدايت شوم! سپس چه روى مى‌دهد؟

فرمود: «جز با شمشير ظهور نمى‌كند».[١]

١٦٨٣. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از ابن عقده با سندش از بشير بن ابى اراكه نبّال-:

هنگامى كه به مدينه پا نهادم، به خانه امام باقر عليه السلام رفتم و ديدم استرش را بر در خانه زين كرده است. رو به روى خانه نشستم تا بيرون آمد و به ايشان سلام دادم. از استر، پايين و به سويم آمد و فرمود: «اهل كجا هستى؟».

گفتم: از مردم عراق.

فرمود: «از كدام شهرش؟».

گفتم: از كوفه.

فرمود: «همسفرانت چه كسانى بودند؟».

گفتم: گروهى از محدّثه.

فرمود: «محدّثه كيان‌اند؟».

گفتم: مرجئه.[٢]

فرمود: «واى بر اين مرجئه! فردا كه قائم ما قيام كند، به چه كسى پناه مى‌برند؟».

گفتم: آنان مى‌گويند: اگر آن گونه كه شما مى‌گوييد، باشد [و او قيام به عدل كند]، ما و شما در عدالت او، يك‌سان هستيم.

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ١٥٦ ح ١٩، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ١٤٨ ح ٢٠.

[٢]. مرجئه، فرقه‌اى از مسلمانان اند كه معتقدند با بودن ايمان، هيچ معصيتى زيان نمى‌رساند، همان طور كه با كفر، طاعتى سود نمى‌دهد. وجه تسميه آنان نيز اين است كه به عقيده اين گروه، خدا عذاب آنان را در برابر گناهان به تأخير افكنده است.