دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٧ - ٥/ ٩ نقش بركات الهى در توسعه اقتصادى

در صلح و صفايند، تا آن جا كه زن از عراق تا شام مى‌رود و پايش را جز روى سبزه نمى‌نهد و زينتش بر سرش است و نه درنده‌اى بر او مى‌شورد و نه او از آن مى‌ترسد».[١]

١٩٠٥. كشف الغمّة- به نقل از ابو سعيد خُدرى-: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مهدى، از امّت من است.

اگر عمرش كوتاه باشد، هفت سال و گرنه، هشت يا نُه [سال فرمان‌روايى مى‌كند].

امّتم، چه نيك و چه بد، در روزگار او چنان برخوردار از نعمت خواهند بود كه هرگز مانند آن، نعمت نديده‌اند. خداوند، آسمان را بر آنها ريزان مى‌كند و زمين، چيزى از روييدنى‌هايش را ذخيره نمى‌كند [و همه را بيرون مى‌دهد]».[٢]

١٩٠٦. الاختصاص‌- با سندش به نقل از حذيفه-: شنيدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «آن گاه كه وقت خروج قائم مى‌شود، منادى‌اى از آسمان ندا مى‌دهد:" اى مردم! مدّت حكومت جبّاران بر شما به پايان رسيد و بهترين فرد امّت محمّد، حكومت را به دست گرفته است. به مكّه برويد". گروهى از نجيبان مصر و نيكان شام و گروه‌هاى [زاهد و دنياگريز] عراق بيرون مى‌روند كه راهبان شب و شيران روزند و دل‌هايشان گويى پاره‌هاى آهن است، و با او ميان ركن [حجر الأسود] و مقام [ابراهيم‌] بيعت مى‌كنند».

عمران بن حصين گفت: اى پيامبر خدا! اين مرد را براى ما توصيف كن.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «او مردى از فرزندان حسين است و مانند مردان قبيله شنوئه،[٣] قدبلند است. دو عباى سپيد كم‌پرز بر تن دارد، همنام من است و اين هنگام است كه‌

[١]. الخصال: ص ٦١١ و ٦٢٦ ح ١٠( با دو سند معتبر)، تحف العقول: ص ١١٥، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣١٦ ح ١١.

[٢]. كشف الغمّة: ج ٣ ص ٢٥٧، الملاحم و الفتن: ص ٢٧٩ ح ٤٠٥، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٧٨ ح ٣٧، الفردوس: ج ٥ ص ٤٥٧ ح ٨٧٣٧.

[٣]. شنوئه، قبيله‌اى در يمن و از تيره‌هاى قبيله بزرگ ازد بوده و فرزندان شنوئه، عبد اللَّه بن كعب ازدى اند كه به‌بلندى قد، مشهور بوده‌اند.