دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٤ - دسته دوم گردن زدن مخالفان

مى‌كند و گردن‌هاشان را مى‌زند.

ذبحِ مخالفان، اقدام ديگرى است كه در حديث ذيل، بِدان اشاره شده است:

عن أبي جَعفَرٍ الباقِرِ عليه السلام: فَقالَ: وَيحَ هذِهِ المُرجِئَةِ! إلى‌ مَن يَلجَؤونَ غَداً إذا قامَ قائِمُنا؟ قُلتُ: إنَّهُم يَقولونَ: لَو قَد كانَ ذلِكَ كُنّا وَ أَنتُم فِى العَدلِ سَواءً. فَقالَ: مَن تابَ تابَ اللَّهُ عَلَيهِ، وَ مَن أسَرَّ نِفاقاً فَلا يُبعِدُ اللَّهُ غَيرَهُ، وَ مَن أظهَرَ شَيئاً أهرَقَ اللَّهُ دَمَهُ. ثُمَّ قالَ: يَذبَحُهُم- وَ الَّذى نَفسى بِيَدِهِ- كَما يَذبَحُ القَصّابُ شاتَهُ- وَ أَومَأَ بِيَدِهِ إلى‌ حَلقِهِ-. قُلتُ: إنَّهُم يَقولونَ: إنَّهُ إذا كانَ ذلِكَ استَقامَت لَهُ الامورُ فَلا يُهَريقُ مِحجَمَةَ دَمٍ. فَقالَ: كَلّا وَ الَّذى نَفسى بِيَدِهِ، حَتّى‌ نَمسَحَ وَ أَنتُمُ العَرَقَ وَ العَلَقَ- وَ أَومَأَ بِيَدِهِ إلى‌ جَبهَتِهِ-.[١]

امام باقر عليه السلام فرمود: «واى بر اين مرجئه! فردا كه قائمِ ما قيام كند، به چه كسى پناه مى‌برند؟». گفتم: آنان مى‌گويند: اگر آن گونه كه شما مى‌گوييد، باشد [و او به عدل قيام كند]، ما و شما در عدالت او يك‌سان هستيم. فرمود: «هر كه [از آنان‌] توبه كند، خداوند هم به او روى مى‌آورد و هر كه دورويى كند، خدا همو را [از رحمتش‌] دور مى‌كند، و هر كه آشكارا مخالفت كند، خداوند، خونش را مى‌ريزد». سپس فرمود: «سوگند به آن كه جانم به دست اوست، آنها را سر مى‌برد، همان گونه كه قصّاب، گوسفندش را سر مى‌برد» و با دستش به گلويش اشاره نمود. گفتم: آنان مى‌گويند: هنگامى كه قيام كند، كارها برايش درست مى‌شود و به اندازه پيمانه حجامتى هم خون نمى‌ريزد. فرمود: «سوگند به آن كه جانم به دست اوست، هرگز چنين نيست، تا ما و شما عرقمان در آيد» و اشاره به پيشانى‌اش كرد «و خونمان ريخته شود».

از لحاظ سندى، در اصل حديث اوّل، ترديد وجود دارد؛ زيرا در منابع حديثىِ كهن و اصيل اماميّه گزارش نشده و تنها در كتاب الإيضاح آمده است. متن‌

[١]. ر. ك: ص ٨٢ ح ١٦٨٣.