دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٨ - ١ حكايت قرآن از بقاى دشمنى بين يهوديان و نيز بين نصارا تا روز قيامت

دوست دارد».[١]

سيره امير مؤمنان عليه السلام نيز اين شيوه برخورد را تأييد مى‌كند. ايشان در بخشى از اين فرمان به مالك اشتر، در استقبال از صلح مى‌فرمايد:

و از صلحى كه دشمن، تو را بدان فرا خوانْد و رضاى خداوند در آن بود، روى متاب كه آشتى به سربازان تو آسايش رسانَد و از اندوه برَهانَد و شهرهايت ايمن مانَد.[٢]

ب- ادلّه خاصّ قرآنى‌

١. حكايت قرآن از بقاى دشمنى بين يهوديان و نيز بين نصارا تا روز قيامت‌

از برخى آيات قرآن بر مى‌آيد كه شمارى از يهوديان و مسيحيان، همچنان بر دين خود، باقى مى‌مانند. در مورد مسيحيان مى‌خوانيم:

«وَ مِنَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّا نَصارى‌ أَخَذْنا مِيثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ فَأَغْرَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ سَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللَّهُ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ.[٣]

و از كسانى كه گفتند كه ما نصرانى هستيم، پيمان گرفتيم. پس قسمتى از اندرزهايى را كه به آنها داده بوديم، فراموش كردند. ما نيز ميان آنها تا روز قيامت، كينه و دشمنى افكنديم. به زودى خداوند، آنان را از كارهايى كه مى‌كنند، آگاه خواهد ساخت».

در باره يهوديان نيز چنين مى‌خوانيم:

[١]. به گفته طَبرِسى، برخى مفسّران اهل سنّت، همچون قتاده و ابن عبّاس، اين آيه را به سبب آيه ٥ سوره توبه منسوخ مى‌دانند؛ ليكن از طريق اهل بيت عليهم السلام چيزى در اين خصوص نرسيده است. وانگهى، به اجماع علما و مفسّران، نيكى كردن به كفّار، حتّى كسانى كه در دار الحرب هستند، مانعى ندارد. آنچه منع شده است، دادن زكات و فطريه به آنهاست( التبيان فى تفسير القرآن: ج ٣ ص ٥٨٣).

[٢].« وَ لا تَدفَعَنَّ صُلحا دَعاكَ إلَيهِ عَدُوُّكَ وَ للّهِ فيهِ رِضَىً، فَإِنَّ فِى الصُّلحِ دَعَةً لِجُنودِكَ، وَ راحَةً مِن هُمومِكَ، وَ أمنا لِبِلادِكَ»( نهج البلاغة: نامه ٥٣).

[٣]. مائده: آيه ١٤.